त्या सकाळी चाळीत चहा पिण्याआधीच एक नवा गोंधळ.
गोकर्ण काका धावत आले आणि ओरडले
“साने, साने! तुझं नाव टीव्हीवर आलंय रे!”
साने आजोबा हातात बिस्किट घेत म्हणाले,
“कुठे आलंय? हरवलं नव्हतं ना माझं नाव?”
“अहो, एका न्यूज चॅनलवर तुम्हाला बोलावलंय! लाईव्ह शोमध्ये!”
“मी? टीव्हीवर? अरे माझं चेहरं इतकं मोठं दिसेल का?
मग माझी नाकाची हाडं दिसतील की!”
वेदांतने उत्साहाने तयारी सुरू केली.
“आजोबा, ही तुमची मोठी संधी आहे!”
“संधी म्हणजे? मी नोकरी करणार आहे का आता?”
“नाही आजोबा, तुम्ही मुलाखत देणार!”
“अरे पण माझी शेवटची मुलाखत मी रेल्वे ऑफिसात दिली होती – १९८२ साली!”
टीव्ही स्टुडिओत पहिल्यांदा पोहोचल्यावर साने आजोबा थक्क झाले.
सगळीकडे दिवे, कॅमेरे, आणि पावडरचा वास.
त्यांनी नातवाला हळूच विचारलं,
“इथे लग्नाची फोटोग्राफी चालू आहे का?”
अँकर हसून म्हणाली,
“नमस्कार साने आजोबा! तुम्ही आजच्या काळातील सर्वात प्रसिद्ध इंटरनेट स्टार आहात!”
“अरे बापरे, मी तर स्टेशनवरच्या स्टारच्या मागे तिकीट घेतलं नाही तरी चालतं म्हणायचो!”
सगळे हसले.
“आजोबा, तुम्हाला इतकं प्रेम लोक का करतात असं वाटतं?”
“कारण मी त्यांना हसवतो.
हसणं हे औषध आहे – पण त्याचं प्रिस्क्रिप्शन लागत नाही!”
अँकर म्हणाली,
“तुमचं एकच वाक्य देशभर व्हायरल झालं – भात शिजेपर्यंत थांबा!’”
“अरे ते मी रोज म्हणतो.
पण बघ ना, आजकाल लोक भात अर्धवट ठेवतात आणि जीवनही!”
संपूर्ण स्टुडिओ काही क्षण शांत झाला.
मग एकच टाळ्यांचा आवाज.
पुढच्या प्रश्नावर मात्र आजोबा गोंधळले.
“आजोबा, टीआरपी म्हणजे काय माहीत आहे का?”
“टीआरपी? काही औषध आहे का?”
“नाही नाही, टीआरपी म्हणजे लोक किती बघतात हे मोजण्याचं मापक.”
“म्हणजे माझी ‘टीआरपी’ जास्त असेल, तर मला नवीन चष्मा घ्यावा लागेल का?”
त्या दिवशी साने आजोबांचा टीव्ही शो जबरदस्त गेला.
लोकं म्हणू लागले
“हा आजोबा फक्त बोलत नाही, मनाला भिडतो!”
“यांच्या गप्पांमध्ये आयुष्य आहे!”
घरी परतल्यावर संध्याकाळी चाळीत दिव्यांचा झगमगाट.
सगळे लोक बेंचवर बसून टीव्ही पाहत होते.
गोकर्ण काका म्हणाले,
“अहो साने, तुम्ही तर आता आमच्या चाळीचे अमिताभ झालात!”
“मग माझं नाव ‘अमिताभ साने’ ठेवूया का?”
स्मिता बाई म्हणाल्या,
“आजोबा, माझ्या मुलीने सांगितलं – ‘हा आजोबा माझ्या बेस्ट फ्रेंडसारखा आहे!’”
“वा! मग मी तिच्या बेस्ट फ्रेंडचा आजोबा झालो का आता?”
पण प्रसिद्धीबरोबर गोंधळही वाढत चालला होता.
दुसऱ्या दिवशी आजोबांना एक न्यूज चॅनलचा फोन आला
“आजोबा, तुम्ही आमच्या दुसऱ्या शोमध्ये येणार का?
विषय आहे ‘इंटरनेटचा नाश की आशीर्वाद?’”
आजोबा म्हणाले,
“अहो, मला नाश्ता नको, पण आशीर्वाद देतो!”
त्या दिवशी मुलाखत थोडी वेगळी होती.
काही जण म्हणाले,
“आजकालचे Influencer फक्त प्रसिद्धीसाठी काम करतात.”
साने आजोबा हळूच म्हणाले,
“लोक मला हसवण्यासाठी फॉलो करतात, पण मी त्यांचं मन शांत करण्यासाठी बोलतो.
फरक छोटा आहे, पण मोठा अर्थ आहे.”
स्टुडिओत एकदम शांतता पसरली.
सगळे डोळ्यातून हसू दाबत टाळ्या वाजवू लागले.
शो संपल्यावर अँकरने विचारलं,
“आजोबा, शेवटचं एक वाक्य बोला.”
आजोबा म्हणाले,
“लोकं लाईक करतात, शेअर करतात पण लक्षात ठेवा,
आपलं आयुष्य ‘रिल’ नाही, ‘रियल’ ठेवा.”
त्या रात्री घरी परतल्यावर साने आजोबा खिडकीत बसले होते.
मुंबईचं आकाश धूसर होतं, पण आजोबांच्या चेहऱ्यावर शांततेचा प्रकाश होता.
ते हळूच म्हणाले,
“आज मला समजलं हसणं म्हणजे प्रसिद्धी नाही, ते जबाबदारी आहे.”
त्या दिवशी साने आजोबांनी मोबाईलकडे पाहून म्हटलं –
“तू मला दाखवलंस रे, लोकांना कसं जोडायचं,
पण आता मी शिकवणार आहे, लोकांना मनानं जोडायचं.”