कधी लक्ष दिलंय का?
आपण इतरांवर जितक्या सहज प्रेम करतो,
तितकं स्वतःवर करायला आपल्याला guilty वाटतं.
आणि कारण एकच
अपेक्षा.
“मी अजून यशस्वी का नाही?”
“मी एवढं केलं तरी लोकांनी notice का नाही केलं?”
“मी इतका वेळ दिला, पण माझं काहीच special झालं नाही…”
ही सगळी वाक्यं म्हणजे आपल्याच मनातील courtroom.
आणि आपणच त्यात judge, lawyer आणि आरोपीही!
स्वतःकडून खूप अपेक्षा ठेवणं = स्वतःला दमवणं
आपण रोज स्वतःसाठी deadlines ठरवतो
“पुढच्या महिन्यात gym सुरू करीन,”
“आता Instagram कमी वापरीन,”
“या वर्षी मी बदलणार!”
पण काही दिवसांनी ते सगळं कुठेतरी विसरतो.
आणि मग स्वतःलाच दोष देतो
“मी काही करू शकत नाही!”
खरं सांगायचं तर, आपण आळशी नाही…
आपण थकलोले असतो – त्या सततच्या self-judgment मुळे.
आपण स्वतःच्याच report card मध्ये “कमी गुण” लिहितो,
आणि विसरतो की हा subject अजून शिकतोय.
समाज आणि तुलना यांचं टॉक्सिक कॉम्बो
कधी linkedin वर कुणाचा “I got promoted!” पोस्ट पाहिला,
की आपलं मन म्हणतं “माझं काय चाललंय?”
कुणी foreign trip टाकली की आपण म्हणतो – “मी किती तरी मागे आहे!”
पण तुम्ही लक्ष दिलंय का
आपण दुसऱ्यांच्या highlights पाहून स्वतःच्या struggle ची तुलना करतो.
ते म्हणजे picture trailer पाहून स्वतःचं आयुष्य boring समजणं!
अपेक्षा ठेवायच्या असतात, पण त्या स्वतःच्या growth साठी,
दुसऱ्यांच्या copy साठी नाही.
“परफेक्ट” होण्याची धडपड
आपल्याला नेहमी वाटतं, “मी अजून चांगलं करू शकलो असतो.”
कधी फोटो नीट आला नाही तर त्रास,
कधी presentation perfect नाही झालं तर निराशा.
पण परफेक्शन ही destination नाही,
ती एक distraction आहे.
तुम्ही imperfect आहात म्हणूनच interesting आहात!
कारण जर सगळं परफेक्ट असतं,
तर तुम्ही हसलात तरी त्यात surprise राहिला असता का?
स्वतःला “तसं आहेस तसं” स्वीकारणं
आपल्याला सगळे समजून घ्यावेत असं वाटतं,
पण आपण स्वतःला समजून घेण्याचा प्रयत्नच करत नाही.
कधी आरशात पाहा
“तू वाईट नाहीस, तू फक्त थकली/थकलेली आहेस.”
कधी स्वतःलाच म्हणा – “छान केलं रे आज तू!”
कारण कधी कधी जगाचं कौतुक न मिळालं तरी
स्वतःचं एक छोटं “शाब्बास!” पुरेसं असतं.
थोडं हास्य, थोडं सत्य
आपण दररोज motivational quotes शेअर करतो,
पण स्वतःसाठी वेळ ठेवायला विसरतो.
आपण “self-love” बद्दल पोस्ट टाकतो,
आणि स्वतःला sleep mode वर ठेवतो!
अपेक्षा ठेवा – पण स्वतःबद्दल थोडं दयाळू राहा.
तुम्ही robot नाहीत, तुम्ही human आहात.
आणि human ला कधी कधी restart लागतो,
software update नाही.
स्वतःबद्दलच्या अपेक्षा ठेवायला हरकत नाही,
पण त्या “तुलना” आणि “दोष” यांच्या mixture मध्ये टाकू नका.
तुम्ही अपूर्ण नाही
तुम्ही प्रगतीत असलेलं काम आहात,
आणि तेच सर्वात सुंदर आहे.
“स्वतःकडून परिपूर्णतेची अपेक्षा ठेऊ नका,
स्वतःकडून प्रयत्नांची अपेक्षा ठेवा.”
कारण शेवटी आयुष्य जिंकणं नाही,
ते समजून घेणं आहे.