“उद्या सुरू करतो…”
हा शब्द अमोलच्या आयुष्याचा कायमचा साथी होता.
अमोल शहरात शिकणारा एक तरुण.
हुशार होता, पण आळशीपणात बुडालेला.
आई म्हणायची, “बाळा, अभ्यास कर. वेळ गेली की परत येत नाही.”
तो मात्र हसून म्हणायचा, “आई, अजून वेळ आहे. नंतर करतो.”
त्याच्या मित्रांनी परीक्षेच्या तयारीला सुरुवात केली होती.
पण अमोल अजूनही मोबाईल, सिनेमा, आणि आराम यात गुंतलेला होता.
कधी वाटायचं, “आज थोडं विश्रांती घेऊ, उद्या जोर लावतो.”
आणि तो ‘उद्या’ कधीच आलाच नाही.
एक दिवस त्याची आई त्याला म्हणाली,
“बाळा, उद्या स्वामींची पालखी गावात येतेय, दर्शनाला जाऊ.”
अमोल म्हणाला, “आई, वेळ नाही गं. उद्याच्या परीक्षेचं सिलेबस बघतोय.”
आई शांत झाली, पण तिच्या चेहऱ्यावर हलकं दु:ख उमटलं.
दुसऱ्या दिवशी पालखी गावात आली.
गावभर गजर, “अक्कलकोट स्वामी समर्थ महाराज की जय!”
ढोल, ताशे, आणि भक्तांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू.
अमोल मात्र घरीच होता, मोबाईलवर गाणी ऐकत.
तेवढ्यात घरासमोरची गर्दी वाढली.
पालखी तिथूनच जाणार होती.
आईने हाक मारली, “अमोल, चल रे बाहेर!”
तो अनिच्छेनं बाहेर आला.
त्याने पाहिलं, लोक स्वामींच्या चरणावर डोके ठेवत होते.
एक वृद्ध साधू त्याच्याकडे पाहत होते.
त्यांचे डोळे खोल, पण शांत.
ते हळू आवाजात म्हणाले,
“बाळा, वेळ कुणाची थांबत नाही.
तू तिचं मोल ओळखलंस, तर ती तुला वरदान देईल.
पण दुर्लक्ष केलंस, तर ती तुला मागे सोडून जाईल.”
अमोल स्तब्ध झाला.
तो काही क्षण तसाच उभा राहिला, आणि नंतर वंदन केलं.
तेव्हा साधूंनी त्याच्या डोक्यावर हात ठेवून म्हटलं
“स्वामी म्हणतात, आजचा क्षण म्हणजेच परमेश्वराचा आशीर्वाद आहे.
त्याला वाया जाऊ देऊ नकोस.”
त्या शब्दांनी काहीतरी आत तुटलं…
आणि काहीतरी नवीन जन्मलं.
त्या दिवसानंतर अमोलचं आयुष्य बदललं.
त्याने मोबाईल बाजूला ठेवला.
अभ्यासाला लागला.
प्रत्येक सकाळी उठून तो म्हणायचा,
“आजचा दिवस स्वामींनी दिला आहे, तो वाया घालवणार नाही.”
महिने गेले.
अमोलने परीक्षा दिली आणि उत्तीर्ण झाला, तेही पहिल्या क्रमांकानं.
गावात सगळे म्हणाले, “स्वामींची कृपा आहे रे!”
अमोल नम्रतेने हसला आणि म्हणाला,
“स्वामींची कृपा नेहमीच होती, पण मी वेळेचं मोल ओळखायला उशीर केला.”
काही वर्षांनी, अमोल एका कॉलेजमध्ये प्राध्यापक झाला.
तो विद्यार्थ्यांना नेहमी सांगायचा,
“मी स्वामींकडून दोन गोष्टी शिकलो,
पहिली, श्रद्धा कधी सोडू नका.
दुसरी, वेळ कधी वाया घालवू नका.”
एका संध्याकाळी त्याने आईला विचारलं,
“आई, तुला आठवतं का, मी त्या दिवशी स्वामींच्या पालखीत नाही आलो?”
आई म्हणाली, “हो बाळा.”
अमोल हसला, “स्वामी माझ्याकडेच आले होते.
त्या साधूंच्या रूपात त्यांनी मला जागं केलं.”
स्वामी म्हणतात:
“काल गेला, उद्या अनिश्चित आहे,
पण आज हाच तुझा खजिना आहे.
त्याचा आदर कर, कारण वेळ म्हणजेच मी.”
ही कथा शिकवते,
वेळ आपल्याकडे येते, पण थांबत नाही.
जीवनाचं यश हे वेळेच्या योग्य उपयोगात आहे.
जो वेळेचा आदर करतो, तोच खरा भक्त आहे.
स्वामी म्हणतात:
“आजचा क्षण जपलास, तर उद्याचं सुख निश्चित आहे.”