पावसाळ्याचे दिवस होते. आकाशात काळ्या ढगांची गर्दी होती आणि गावभर मातीचा सुगंध दरवळत होता. पण त्या सुगंधातही गणेशच्या मनात एकच प्रश्न घोळत होता, “माझं आयुष्य असं का झालं?”
गणेश हा एका छोट्या गावातील तरुण. कष्टाळू होता, पण नशीब मात्र त्याच्या विरोधात उभं राहिलं होतं. वडिलांचा आजार, कर्जाचं ओझं, आणि पिकाचं नुकसान, सगळं काही हातातून निसटत होतं.
आई दररोज म्हणायची, “बाळा, स्वामींचं नाव घ्या, सगळं ठीक होईल.” पण गणेशच्या मनात प्रश्न होता, “फक्त नाव घेतल्याने काय बदलणार?”
त्या रात्री तो एकटाच शेताच्या बांधावर बसला होता. डोळ्यात पाणी होतं आणि मनात निराशेचा वादळ. तेवढ्यात गावातून येणारा हरिनामाचा गजर कानावर आला,
“अक्कलकोट स्वामी समर्थ महाराज की जय!”
तो आवाज थेट त्याच्या मनात घुसला.
त्याला वाटलं, जणू कोणी तरी त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणतंय,
“घाबरू नकोस, मी आहे इथेच.”
दुसऱ्या दिवशी सकाळी तो आईसोबत अक्कलकोटला गेला.
गुरुमंदिरात पाय ठेवताच, त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.
जणू त्या अश्रूंनी मनातील भार वाहून नेला होता.
तो शांतपणे बसला. लोकांचा गोंगाट, घंटांचा नाद, आणि धुपाचा सुवास, सगळं एकत्र येऊन एक वेगळं वातावरण निर्माण करत होतं.
तो डोळे मिटून बसला आणि मनात म्हणाला, “स्वामी, माझ्या आयुष्याचा मार्ग हरवला आहे… आता काहीच उमगत नाही…”
क्षणभरात मंदिरातील शांततेत एक आवाज उमटला, “विश्वास ठेवा, मार्ग सापडतो.”
त्याने आजूबाजूला पाहिलं. कोणी बोललं नव्हतं. पण त्या एका वाक्यानं त्याचं आयुष्य बदललं.
त्या दिवसानंतर गणेशनं हार मानली नाही.
तो परत शेतीला लागला. सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत मेहनत करत राहिला, आणि स्वामींचं नाव घेत राहिला.
ज्या पिकाने मागच्या वेळी साथ सोडली होती, त्या वेळी चमत्कार झाला, पाऊस योग्य वेळी आला, आणि शेत भरभरून आलं.
गावातील लोक म्हणाले, “गणेशच्या घरी स्वामींची कृपा झाली.”
पण गणेश हसला आणि म्हणाला, “स्वामींची कृपा आधीपासून होती, फक्त मला विश्वास ठेवायचा उरला होता.”
काळ पुढे गेला. गणेश गावातील इतरांना मदत करू लागला.
जो कोणी अडचणीत असेल, त्याला तो म्हणायचा, “स्वामी म्हणतात, विश्वास ठेवा, मार्ग नक्की सापडतो.”
एकदा एका लहान मुलानं त्याला विचारलं, “काका, स्वामी खरोखर ऐकतात का आपलं?”
गणेश हसला, मुलाच्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि म्हणाला, “ऐकतात रे! पण आपण विश्वास ठेवल्याशिवाय ते बोलत नाहीत.
आपला विश्वासच त्यांचा आवाज आहे.”
त्या दिवसानंतर गणेशचं आयुष्य आनंदानं भरलं.
कर्ज फेडलं गेलं, आईचं आरोग्य सुधारलं, आणि शेत पुन्हा हिरव्या रंगानं नटलेलं.
प्रत्येक वेळी संकट आलं की तो डोळे मिटायचा, आणि मनात म्हणायचा, “स्वामी म्हणतात, विश्वास ठेवा, मार्ग सापडतो.”
स्वामी म्हणतात:
“जेव्हा सगळे दरवाजे बंद वाटतात,
तेव्हा विश्वासाचा दरवाजा उघडा ठेव.
तोच मार्ग दाखवतो, तोच संकटं हरवतो.”
ही कथा आपल्याला आठवण करून देते,
की संकटं हे शेवट नसतात, ती विश्वासाची परीक्षा असते.
आणि ज्याने ती परीक्षा श्रद्धेनं दिली, त्याला स्वामींची कृपा नक्की लाभते.
स्वामी म्हणतात:
“तुम्ही एक पाऊल माझ्याकडे टाका,
मी शंभर पावलं तुमच्याकडे येईन.”