मुंबईचं चाळ जीवन म्हणजे नुसता धुरकटपणा, चहाचा वास, भांडणं, आणि मध्ये मध्ये हास्याचा फवारा!
त्या चाळीच्या मध्यभागी राहतात – साने आजोबा, वय ७२, पण जोश १७ वर्षांच्या मुलासारखा!
“अहो साने काका, आज परत दूधवाला पळून गेला!” गोकर्ण काका ओरडले.
“तो पळून नाही गेला, मी त्याला सांगितलं – आधी बिल दे, मग दूध घे!” आजोबा हसत म्हणाले.
चाळीच्या गॅलरीत सगळे हसले.
साने आजोबा हे एकमेव असे व्यक्ती होते जे सीरियस गोष्टींनाही विनोद बनवत.
त्या दिवशी त्यांचा नातू वेदांत कॉलेजहून घरी आला. हातात एक मोठा डबा.
“आजोबा, गिफ्ट आहे तुमच्यासाठी!”
“काय आहे रे यात? दातांचा सेट?”
“नाही आजोबा, स्मार्टफोन!”
“काय रे, फोन स्मार्ट कसा असतो? माझा जुना फोन तर आळशी आहे!” आजोबा आश्चर्यचकित.
“हा मोबाईल बोलतो, फोटो काढतो, आणि लोकांशी गप्पा मारतो.”
“म्हणजे बायकोसारखा झाला का हा फोन?”
वेदांतला हसू आवरलं नाही.
“नाही आजोबा, तो तुम्हाला व्हिडिओ बनवायला पण मदत करतो.”
“अरे, मी कोणता नट आहे काय? माझ्या वयात व्हिडिओ करायचा म्हणजे लाज वाटते रे!”
“आजोबा, सगळे लोक इंस्टाग्रामवर व्हिडिओ टाकतात.”
“इंस्टाग्राम? हे नवं लग्नाचं मंडप आहे का?”
थोड्या वेळाने आजोबा मोबाईल उघडतात.
स्क्रीन पेटते.
“अरे बापरे! ह्या पेटीमध्ये लोक राहतात का?”
“आजोबा, हा स्क्रीन आहे, लोक नाही.”
“मग बोलतात कसे रे हे?”
“नेटवर्कने.”
“म्हणजे हे भुतांच्या सारखं दिसतं, बोलतं पण हात लावताच गायब होतं?”
आजोबा फोनशी झगडतात.
वेदांत बाजूला बसून समजावतो.
“ही आहे कॅमेरा अँप, इथे तुम्ही व्हिडिओ करू शकता.”
“काय करू शकतो?”
“तुमचा चेहरा दाखवायचा.”
“मग आधी मी विग लावतो, फोटो बघून लोक घाबरतील!”
त्यांचा पहिला व्हिडिओ सुरु झाला.
वेदांत म्हणाला – “फक्त बोला आजोबा, लोकांना हसवा.”
“हसवा? मग ऐका
‘मी गेल्या आठवड्यात बँकेत गेलो, नंबर ४२ लागला. पण माझं काम ४२ मिनिटांनी झालं नाही, कारण क्लर्क म्हणाला “सर्व्हर डाउन आहे.” मी म्हटलं – सर्व्हर म्हणजे चहा देणारा माणूस का?”’
वेदांत आणि सुनंदा दोघे हसून लोळले.
आजोबांचं विनोदाचं बॅटरी चार्ज झालं होतं.
पण हसायचं थांबायच्या आतच गडबड झाली.
वेदांत उठून चहा घेण्यासाठी गेला आणि आजोबा त्या मोबाईलशी खेळायला लागले.
“हे लाल बटन काय करतं बरं?” त्यांनी विचार केल्याशिवाय दाबलं.
व्हिडिओ LIVE झाला!
कॅमेरा सुरू. आजोबा थेट प्रसारणात
“हॅलो, ऐकता का तुम्ही सगळे? कोण कुठे आहे? अहो, मला काही समजत नाही पण हा फोन भलताच जादूचा आहे!”
संपूर्ण चाळीतील लोकांना नोटिफिकेशन मिळालं.
“साने आजोबा LIVE!”
गोकर्ण काका पळत आले, “अहो, तुम्ही टीव्हीवर आहात!”
“कुठल्या चॅनेलवर?”
“फेसबुक चॅनेलवर!”
शेजारी स्मिता बाई म्हणाल्या, “अहो, मी तुमच्या व्हिडिओला हार्ट दिलं!”
“हार्ट म्हणजे प्रेम दाखवतात का लोक इथे?”
“हो!”
“मग माझ्या बायकोला सांगू नका बरं!”
पुढच्या सकाळी दरवाज्यावर ठोका.
“साने आजोबा! तुम्ही प्रसिद्ध झालात! सगळीकडे तुमचा व्हिडिओ फिरतोय!”
आजोबा हबकले “काय! माझा व्हिडिओ? मी काही तरी गैर केलं का?”
“नाही ओ आजोबा, लोक हसत आहेत – तुम्ही भन्नाट आहात!”
आजोबांना समजलं नाही.
ते नाश्ता करत म्हणाले,
“लोक हसतायत म्हणजे मी काही मूर्खपणा केला का?”
वेदांत म्हणाला, “नाही आजोबा, लोकांना तुम्ही आवडलात. तुम्ही व्हायरल झालात!”
“व्हायरल? म्हणजे ताप आलाय का आता?”
त्या रात्री साने आजोबा खिडकीत बसून विचार करत होते.
“काय रे हे आयुष्य! पूर्वी रेडिओवर ऐकायचो, आता लोक मला पाहतायत. पण जर लोक मला हसत असतील, तर कदाचित मी अजून जिवंत आहे याचं कारणच ते असेल.”
थोडा वेळ शांतता होती.
पण लगेचच त्यांनी ठरवलं
उद्या मी पुन्हा एक व्हिडिओ करणार – “कसं कपडे वाळवायचे पण स्टाईलमध्ये!”
आणि त्या क्षणी मुंबईच्या त्या चाळीत नवा स्टार जन्माला आला – “Influencer आजोबा साने!”
त्यांचा पहिला व्हिडिओ जरी चुकून अपलोड झाला असला, तरी तो ठरला त्यांचं आयुष्य बदलवणारा पहिला पाऊल – एका नव्या जगात, हास्याच्या आणि प्रेमाच्या दुनियेत!