मुंबईच्या त्या जुन्या चाळीतली सकाळ नेहमीसारखीच होती,
पण आज साने आजोबांच्या घरात काहीतरी वेगळं शांत होतं.
वेदांत उठून पाहतो — आजोबा अंगणात बसलेले, हातात वही आणि चहा.
“आजोबा, नवीन व्हिडिओचं प्लॅनिंग का?”
“नाही रे बाबा, आज मी शेवटचा व्हिडिओ करणार आहे.”
वेदांत थोडा गप्प झाला.
“काय म्हणताय आजोबा? लोकं तुम्हाला रोज पाहतात, रोज हसतात!”
“हो, पण आता त्यांना माझ्याशिवायही हसायला शिकवायचं आहे.”
आजोबा हसले.
“माझं काम पूर्ण झालं रे.
लोकं मला ‘Influencer’ म्हणतात, पण खरं सांगतो – मी फक्त एक हसवणारा माणूस आहे.”
वेदांतच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“मग हा शेवटचा व्हिडिओ कशावर आहे?”
“‘प्रसिद्धीपेक्षा प्रेम मोठं’.”
कॅमेरा सुरू झाला.
आजोबांनी नेहमीसारखं स्मित केलं.
“नमस्कार मंडळी, मी साने आजोबा बोलतोय.
हा माझा शेवटचा व्हिडिओ आहे – पण काळजी करू नका,
मी कुठेही जात नाही, फक्त थोडं थांबतोय.”
“लोकं म्हणतात मी व्हायरल झालो.
खरं तर मी फक्त ‘मानव’ झालो
कारण प्रत्येक लाईकच्या मागे एक हसू, आणि प्रत्येक हसण्यामागे एक माणूस असतो.”
“मित्रांनो, प्रसिद्धी छान असते, पण ती कायम राहत नाही.
पण जर तुम्ही एखाद्याच्या चेहऱ्यावर हसू ठेवलंत ना,
तर ते हसू कधी मरत नाही.”
कॅमेरा थांबला.
वेदांत आणि माधव दोघं शांत बसले.
आजोबा हसले आणि म्हणाले,
“हा माझा सर्वात मोठा ‘क्लोजिंग सीन’ आहे.”
त्या दिवशी संध्याकाळी त्यांनी तो व्हिडिओ अपलोड केला.
शीर्षक
“शेवटचा व्हिडिओ”
फक्त काही तासांतच तो सगळीकडे पसरला.
लोकांच्या कमेंट्स, मेसेजेस, आणि हजारो शेअर्स
“आजोबा, तुम्ही आमच्या आयुष्यात प्रकाश आणलात.”
“तुमच्या बोलण्याने मी माझ्या आई-वडिलांशी पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.”
“तुम्ही ऑफलाईन गेलात तरी आमच्या मनात राहाल.”
त्या रात्री आजोबा गॅलरीत बसले.
वेदांत त्यांच्या जवळ आला आणि विचारलं,
“आता पुढे काय करणार आजोबा?”
“आता जगणार.
फोन बंद करून, लोकांसोबत हसणार – खऱ्या आयुष्यात.”
ते पुढं म्हणाले,
“मी लोकांना हसवायचं शिकवलं, आता मला त्यांचं हसू ऐकायचं आहे.”
दुसऱ्या दिवशी चाळीत सगळे जमले.
गोकर्ण काका म्हणाले,
“साने, तुमचा व्हिडिओ पाहून माझ्या बायकोने मला मिठी मारली!”
“अरे वा! म्हणजे माझा व्हिडिओ कामी आला!”
स्मिता बाई म्हणाल्या,
“आमच्या मुलीने सांगितलं – ‘हे आजोबा नसते तर मी हसायचंच विसरले असते.’”
आजोबांच्या डोळ्यांत चमक आली.
थोड्या वेळाने त्यांनी शांतपणे हात जोडले आणि म्हणाले,
“तुमचं प्रेमच माझं पारितोषिक आहे.
मी माईक सोडतोय, पण हसू कधीच नाही.”
त्या रात्री, मुंबईच्या आकाशाखाली,
साने आजोबा गॅलरीत बसून स्वतःशीच म्हणाले
“माणूस मरतो, पण त्याचं हास्य जिवंत राहतं.
मी आता सगळ्यांच्या मोबाईलमध्ये नाही, पण मनात राहीन.”
कॅमेरा आता कायमचा बंद झाला.
पण त्या व्हिडिओचं हसू अजूनही चालू आहे
दरवेळी कुणी उदास झालं, की “Influencer आजोबा” त्यांच्या स्क्रीनवर हसतात.
“प्रसिद्धी येते आणि जाते,
पण जर तुम्ही कुणाला हसवलंत,
तर तुम्ही अमर झालात
हसण्यात, आठवणीत, आणि प्रेमात.”