सकाळ तशीच होती – चहा, रेडिओवर जुनी गाणी, आणि रुक्मिणीच्या नेहमीच्या घरातील हालचाली.
गोपाल वर्तमानपत्र वाचत होता. त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखं हलकं हसू होतं, पण त्या दिवशी रुक्मिणी थोडी शांत दिसत होती.
“काय झालं गं, आज इतकी शांत का?”
ती म्हणाली, “थोडं डोकं दुखतंय… कालपासून.”
गोपालने पेपर खाली ठेवला, “अरे बापरे, मग आज काही करू नकोस, मी करतो सगळं.”
रुक्मिणी हसली, “तू? स्वयंपाकघरात गेलास की मसालेसुद्धा घाबरतात!”
“अगं, एक दिवस तरी माझ्यावर विश्वास ठेव.”
“मग आज तुझ्या हातचा चहा पिऊ या.”
गोपालने उत्साहाने चहा बनवायला घेतला.
दोन मिनिटांनी स्वयंपाकघरातून ओरडला, “रुक्मिणी! पाणी किती घालायचं?”
“एक कप.”
“आणि चहा पावडर?”
“अरे, तुला एवढंही माहित नाही?”
“माझं काम पिण्याचं, बनवायचं नाही!”
थोड्याच वेळात चहा तयार झाला.
रुक्मिणीने एक घोट घेतला आणि चेहऱ्यावर वेगळाच भाव आला.
“काय झालं?” गोपालने विचारलं.
“हा चहा नाही, प्रयोग आहे!”
“मग माझा प्रयोग यशस्वी?”
“हो, पण पोटाच्या गोळ्या तयार ठेव!”
दोघं हसले, पण त्या हसण्यात आज काहीतरी वेगळं होतं – एक शांततेचा छटा.
दिवस पुढे गेला, पण रुक्मिणीची तब्येत बिघडतच गेली.
तिला थोडा ताप, थकवा आणि हातपायात वेदना जाणवू लागल्या.
गोपालने तिला डॉक्टरकडे नेण्याचा आग्रह धरला.
डॉक्टरने तपासणी केली.
“तसं काही गंभीर नाही, पण काही तपासण्या कराव्या लागतील.”
गोपाल थोडा घाबरला. “तपासण्या? म्हणजे काय झालंय?”
“शरीर थकलेलं आहे. काही पोषक घटक कमी आहेत. काळजी घ्या.”
घरी येताना गप्पपणा होता.
रुक्मिणीने म्हणाली, “तू एवढा चिंतेत का आहेस?”
“मला असं पाहवत नाही. तू नेहमी उर्जावान दिसायचीस, आणि आता…”
“अरे, काही नाही. मी मजबूत आहे.”
“हो, पण तुझं हसू माझं औषध आहे, आणि तेच कमी झालंय.”
ती हळूच म्हणाली, “मग मी पुन्हा हसेन, पण तू माझ्या बाजूला असलास तर.”
“मी नेहमीच असतो.”
त्या दिवसानंतर गोपालने सगळं बदलून टाकलं.
त्याने नोकरीतून सुट्टी घेतली, घरात सगळं सांभाळायला सुरुवात केली.
सकाळी औषधं, दुपारी सूप, संध्याकाळी वेळेवर जेवण
रुक्मिणीला थोडी चिडचिड वाटायची, पण मनाच्या आत ती आनंदी होती.
एका दुपारी ती म्हणाली,
“गोपाल, तू असं करत राहिलास तर मला आजारी राहायची सवय लागेल!”
तो हसला, “मग मी डॉक्टरला सांगतो, ‘ही रुग्ण कायम ठेवायची!’”
“अरे पगला, एवढं प्रेम दाखवू नकोस, मग जर मला खरंच काही झालं तर?”
“मग मी देवाला सांगीन ‘माझं आयुष्य पण तिला दे!’”
ती थोडा वेळ शांत झाली, मग म्हणाली, “तू माझं सर्वात सुंदर औषध आहेस.”
काही दिवस गेले. रुक्मिणी बरी होऊ लागली.
गोपालने पुन्हा ऑफिस सुरू केलं, पण आता त्याचं मन घरीच अडकलेलं असायचं.
ती सकाळी फोन करायची, “औषध घेतलीस का?”
तो म्हणायचा, “अगं, औषध मी नाही, तू घ्यायचं असतं!”
“हो, पण तू घेतलंस की मला बरे वाटतं.”
एक दिवस रुक्मिणीने पुन्हा तिच्या क्लासेस सुरू करण्याचं ठरवलं.
गोपाल म्हणाला, “अगं अजून थोडा आराम कर.”
ती म्हणाली, “नाही, मला काम करायला आवडतं. काम म्हणजे माझं औषध.”
“मग मी काय?”
“तू माझं व्हिटामिन ‘जी’ – गोपाल!”
त्या दिवशी दोघं संध्याकाळी फिरायला गेले.
हवेत थंड गारवा, रस्त्याच्या कडेला फुलांचा सुगंध.
रुक्मिणी चालताना थोडी थांबली.
“काय झालं?”
“थोडा दम लागलाय.”
गोपालने तिचा हात धरला, “चल, बसू थोडं.”
ती त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून म्हणाली, “कधी वाटलं नव्हतं, की मी इतकी नाजूक आहे.”
“अगं, तू नाजूक नाहीस, तू माझ्या आयुष्याची ठाम बाजू आहेस.”
त्या क्षणी आकाशातला चंद्र धुक्यातून डोकावत होता.
गोपालने तिच्या केसांवरून हात फिरवला,
“रुक्मिणी, माझं सगळं जग तुझ्या या श्वासांवर टिकलेलं आहे.”
ती हसली, “मग मी कायम श्वास घेणार, कारण तू आहेस.”
त्या रात्री दोघं शांत झोपले.
खिडकीबाहेर चांदणं पसरलं होतं, आणि त्यांच्या ओठांवर एकच हसू होतं
हास्य जे प्रेमाने भरलेलं होतं, आणि भीतीला हरवत होतं.
“त्या रात्री गोपालने देवाला एकच प्रार्थना केली ‘तिच्या प्रत्येक श्वासात माझं आयुष्य मिसळू दे.’”