पाऊस नुकताच थांबला होता. खिडकीच्या काचांवरून पाणी हळूहळू खाली सरकत होतं. घरात त्या ओल्या मातीतला सुवास भरला होता.
रुक्मिणी हातात जुना फोटो अल्बम घेऊन बसली होती. बाजूला चहाचा कप, आणि टेबलावर पडलेला गोपालचा चष्मा.
“गोपाल, तू येतोयस का?” ती ओरडली.
“येतोय गं, आधी चहा संपवतो!”
“अरे तो थंड होईल.”
गोपाल हसत हॉलमध्ये आला, “तूच म्हणतेस, थंड चहात मजा असते!”
“मी चहाबद्दल बोलले, आयुष्याबद्दल नाही!”
“अगं, आयुष्यही कधी थंड झालं, तर त्यातच खरी गोडी असते.”
रुक्मिणीने अल्बम उघडला. पहिला फोटो – त्यांचं लग्न. गोपालच्या चेहऱ्यावरचा गोंधळलेला आनंद पाहून ती हसली.
“हे बघ, तुला अजून आठवतं का तो दिवस?”
गोपालने फोटो जवळ ओढत म्हटलं, “कसा विसरू? त्या दिवशी मी सगळ्यात जास्त घाबरलो होतो.”
“का?”
“कारण मी पहिल्यांदाच एवढं सुंदर स्वप्न वास्तवात बघत होतो.”
रुक्मिणी हळूच हसली, “आणि ते स्वप्न आजही टिकून आहे, फक्त केस पांढरे झालेत थोडे.”
गोपाल म्हणाला, “पांढरे केस म्हणजे अनुभवाची लाइटिंग!”
फोटो उलटताना त्यांच्या सहलीचा फोटो समोर आला – महाबळेश्वरचा.
दोघं एका घोड्यावर बसलेले, आणि गोपालचा चेहरा ताणलेला.
“अरे वा, हा फोटो पाहिलास? तू किती घाबरलास ना तेव्हा!”
“घोडा घाबरला नव्हता, पण मी नक्की होतो!”
“आणि तरीही तू माझ्यासाठी हसलास.”
“कारण तुझं हसू माझं धैर्य आहे.”
तेवढ्यात दरवाज्याची बेल वाजली.
मोहन आला, हातात गिफ्ट.
“अरे वाह! माझं आवडतं जोडपं!”
रुक्मिणी म्हणाली, “इतकं का ओरडतोयस?”
“कारण तुम्हा दोघांच्या आठवणी साजऱ्या करायला आलोय!”
गोपाल म्हणाला, “काय झालं, तू एवढा भावनिक कधी झालास?”
“अरे तुमच्या लग्नाला वीस वर्षं झाली!”
गोपालने डोकं खाजवलं, “वा! एवढी वर्षं मी अजून टिकून आहे!”
रुक्मिणी हसून म्हणाली, “म्हणजे मी थेरपीसारखी आहे का?”
“हो, पण तुझा डोस कधी कमी करता येत नाही!”
तीनही मित्र मंडळी बसून गप्पा मारत होते.
मोहन म्हणाला, “तुमचं लग्न इतकं शांत कसं राहिलं?”
रुक्मिणी म्हणाली, “कारण आम्ही भांडतो, पण एकमेकांना हरवू देत नाही.”
गोपालने तिच्याकडे पाहत हसून म्हटलं, “आणि प्रत्येक भांडणानंतर मी चहा बनवतो!”
मोहन हसला, “म्हणजे चहाचं ब्रँड अँबॅसिडर आहेस!”
संध्याकाळ झाली. मोहन निघून गेला.
दोघं टेरेसवर आले. आकाशात सूर्य मावळत होता.
गोपाल म्हणाला, “आपलं आयुष्य बघ रुक्मिणी – किती साधं, पण किती सुंदर.”
ती म्हणाली, “कारण आपण त्यात ‘आपण’ आहोत.”
तो शांतपणे म्हणाला, “आणि तू अजूनही माझ्या प्रत्येक दिवसाचं कारण आहेस.”
तेव्हा अचानक रुक्मिणीने मांडणीवरून काहीतरी काढलं – छोटा डब्बा.
“हे काय?”
“आठवतं का तुला आपल्या पहिल्या भेटीत मी तुला दिलेलं गोड?”
“हो, गुलाबजाम!”
“हा त्याचं प्रतीक – मी आज पुन्हा देत आहे.”
गोपालने ते घेतलं, “म्हणजे पुन्हा नवीन सुरुवात?”
“हो. प्रत्येक वर्षानंतर एक नवं अध्याय.”
दोघे एकमेकांकडे पाहून हसले.
त्या हसण्यात एक शांत प्रेम, एक न बोलेली कृतज्ञता, आणि एक स्थिर समाधान होतं.
रात्री झोपताना गोपालने कुजबुजले,
“रुक्मिणी, आपल्या आयुष्यात काही मोठं घडलं नाही, पण आपल्याला सगळं मिळालं.”
ती म्हणाली, “कारण आपण प्रत्येक छोट्या क्षणाला मोठं केलं.”
गोपालने तिचा हात घट्ट धरला.
“आठवणी म्हणजे फोटो नसतात रे, त्या म्हणजे मनातल्या कथा.
आणि त्या आपण दररोज लिहितो.”
रुक्मिणी म्हणाली, “हो, आणि त्या कथेत तू माझा आवडता शब्द आहेस.”
खिडकीबाहेर चंद्र शांतपणे झळकत होता.
त्या प्रकाशात दोघांचे चेहरे उजळले होते.
त्यांच्या प्रेमाचा तो अध्याय जणू सांगत होता
“प्रत्येक आठवण ही पुढच्या आनंदाची सुरुवात असते.”
“त्या रात्री दोघं झोपले नाहीत – ते जागे राहिले, त्यांच्या आयुष्याच्या फोटोंमध्ये पुन्हा एकदा हसण्यासाठी.”