पहाटेचा चहा अजून उकळत होता, आणि गोपाल आधीच टेबलावर बसलेला होता. समोर रुक्मिणी, हातात नोटबुक, त्यात त्याच्या खर्चाची लिस्ट.
“गोपाल, तू हा खर्च पाहिलास का? मागच्या महिन्यात पुन्हा जास्त झाला आहे.”
गोपालने चष्मा चढवला आणि म्हणाला, “अगं पण मी एवढं काय केलंय?”
“बघ, ‘टी स्टॉल’, ‘पोहा स्टॉल’, ‘ऑफिस कॅन्टीन’, ‘मोहनची ट्रीट’ – सगळं दिसतंय!”
गोपालने निष्पापपणे उत्तर दिलं, “हे सगळं ऑफिसचं काम आहे!”
“काम? की खाणं?”
“दोन्हीच!”
रुक्मिणीने डोळे वटारले. “तू इतकं खातोस की तुझं पोटच माझं इन्व्हेस्टमेंट आहे!”
त्याच दिवशी गोपालला एका नवीन कंपनीत जॉब मिळाला.
मोहनने टाळ्या वाजवत म्हटलं, “वा रे! आता तुझं करिअर आणि माझ्या फुकटच्या चहाचा प्रश्न सुटला!”
गोपाल हसला, “अरे तू इतका आनंदी का? मला तर भीती वाटतेय.”
मोहन म्हणाला, “कंपनी नवीन आहे, पण पगार वेळेवर मिळतो म्हणतात!”
गोपालने दीर्घ श्वास घेतला.
नवीन ऑफिसच्या पहिल्या दिवशी, गोपाल खूप उत्साहित होता.
रुक्मिणीने टिफिन दिलं – भाजी, फुलका आणि छोटा गुलाबजाम.
“हे प्रेमाचं गिफ्ट आहे, पगार मिळाला की परत द्यायचं!” ती म्हणाली.
गोपाल म्हणाला, “म्हणजे तूही मला EMI वर दिली आहेस का?”
“नाही रे, मी कायमस्वरूपी लोन आहे!”
ऑफिसमध्ये प्रवेश करताच गोपालला नवा अनुभव झाला. मोठं बिल्डिंग, चकचकीत कपडे घातलेली माणसं, आणि कॅफेटेरियात मोठी कॉफी मशीन.
त्याने बटण दाबलं, आणि मशीनने आवाज केला – फटाक्… पsss!
गोपाल घाबरला, “अरे बापरे! मी काय बॉम्ब दाबला का?”
एक सहकर्मी हसत म्हणाला, “नाही सर, हा नवा मॉडेल आहे, स्वतःचं दुध वाफवतो!”
गोपालने भुवया वर केल्या, “मग मला साखरही विचारायला हवी का?”
पहिल्याच आठवड्यात गोपालने सगळ्यांना हसवून टाकलं.
मीटिंगमध्ये मॅनेजर म्हणाला, “Anyone has any questions?”
गोपालने हात वर केला – “Sir, lunch timing what time?”
सगळे हसले. मॅनेजरने हसत म्हटलं, “That’s the most important question of the day!”
घरी परतल्यावर रुक्मिणीने उत्सुकतेने विचारलं, “कसं गेलं पहिलं दिवस?”
गोपाल म्हणाला, “छान! माझं इंग्रजीही सुधारलं!”
“कसं काय?”
“मी आज पहिल्यांदा ‘Okay’ म्हटलं आणि सगळ्यांनी टाळ्या वाजवल्या!”
रुक्मिणीने डोकं हलवलं, “वा! तू तर आंतरराष्ट्रीय स्टार झालास!”
त्या रात्री रुक्मिणीने स्वतःचा छोटा व्यवसाय सुरू करायचं ठरवलं – घरच्या तयार पापडांचा छोटा उपक्रम.
ती म्हणाली, “मी काहीतरी माझं करणार!”
गोपालने हसत विचारलं, “पापड की स्वराज्य?”
“दोन्ही!” ती म्हणाली, “पण तू मदत केली पाहिजेस.”
“अगं, मी सकाळी उठून पापड वाळवेन, पण खाणं बंद नाही ना?”
“तू फक्त पापड वाळव, खाण्याचं हिशोब मी ठेवेन!”
सकाळी रुक्मिणी आणि तिची मैत्रीण सुमन यांनी काम सुरू केलं.
दोघी पापड लाटत होत्या आणि गप्पा सुरूच.
सुमन म्हणाली, “तुझा नवरा खूप गोड दिसतो गं!”
रुक्मिणी हसत म्हणाली, “हो, पण साखर थोडी जास्तच असते कधी कधी!”
दोघींचं हसू हवेत मिसळलं.
दुसऱ्या दिवशी गोपाल ऑफिसमधून परत आला तेव्हा संपूर्ण बाल्कनी पापडांनी व्यापलेली होती.
“हे काय गं?” त्याने विचारलं.
“पापड! माझ्या व्यवसायाची सुरुवात!”
गोपालने हळूच एक पापड उचलला, “मी थोडं टेस्ट करतो.”
रुक्मिणीने हातावर फटकारलं, “अजून सुकलेले नाहीत!”
गोपाल कुजबुजला, “मग मीही अजून सुकलेलो नाही, पण तू रोज फटकारतेस!”
संध्याकाळी दोघं टेरेसवर बसले. रुक्मिणी म्हणाली, “पाहिलंस का गोपाल, आपलं आयुष्य कसं बदलतंय.”
“हो, पण अजून गॅस बिल, पाणी बिल, आणि तुझ्या पापडांचं मार्केटिंग बाकी आहे!”
“तू गंभीर नाही राहू शकत का कधी?”
“मी गंभीर झालो तर तुझं हसू हरवेल!”
रुक्मिणी त्याच्याकडे पाहत म्हणाली, “म्हणूनच मी तुला निवडलं.”
त्या रात्री दोघं झोपले, पण मनात छोटा आनंद होता.
गोपालच्या ऑफिसचा पहिला आठवडा आणि रुक्मिणीच्या पापड व्यवसायाचा पहिला दिवस, दोघांनीही आयुष्याचा नवा अध्याय सुरू केला होता.
खिडकीबाहेर चंद्र थोडा हसत होता, जसा तो त्यांच्या संसारावर समाधानी होता.
गोपाल म्हणाला, “पाहिलंस ना रुक्मिणी, आपल्या छोट्या घरातही स्वप्नं मोठी आहेत.”
ती म्हणाली, “हो, आणि त्या स्वप्नांना मसाला तू घालतोस.”
“त्या रात्री दोघं झोपले, पण त्यांच्या मनात भविष्याची उजळ स्वप्नं होती – हसणाऱ्या पापडांसारखी गोल, कुरकुरीत आणि आपुलकीची.”