सकाळच्या प्रकाशात गोपाल आणि रुक्मिणी पहिल्यांदा आपल्या नव्या घराच्या दारासमोर उभे होते.
छोटंसं, पण हृदयाच्या जवळचं.
दारावर ठेवलेली नारळाची साली आणि दरवाज्याजवळ ठेवलेला थाळ, त्यातलं तांदुळ, हळद, कुंकू आणि थोडंसं गोंधळलेलं वातावरण.
रुक्मिणीने दारात पाय ठेवले, आणि गोपालने मागून कुजबुजले,
“थांब ना, आधी उजवा पाय, भटजींनी सांगितलं होतं.”
ती हसली, “हो, पण मी उलटं करते, मला माझं नशीब थोडं वेगळं हवंय!”
गोपालच्या चेहऱ्यावर थोडं काळजीचं हास्य – “हे वेगळेपण आयुष्यभर असणार दिसतं…”
घर छोटं होतं, पण तसंही दोघांना ते राजवाडा वाटत होतं. एका बाजूला छोटंसं हॉल, त्यात जुना सोफा; दुसऱ्या बाजूला स्वयंपाकघर, जेवढं लहान तितकं गोंडस.
रुक्मिणीने हातावर ओंजळ घेत म्हटलं, “हे आपलं आहे… आपलं पहिलं घर.”
गोपालने अभिमानाने हसत म्हटलं, “हो, EMI पण आपलाच!”
दोघेही हसले.
थोड्या वेळात शेजारी बाई आल्या, “अहो, नवीन जोडपं आलंय ना? स्वागत आहे! पण पाणी भरायला ६ वाजता जा नाहीतर लाईन लागते!”
गोपालने नम्रपणे हसून घेतलं, “धन्यवाद बाई, पहिल्या दिवसापासूनच नियम समजले!”
रुक्मिणीने हसत त्याच्याकडे पाहिलं, “पाहिलंस ना, लग्नानंतर पहिला धडा मिळाला – टँकर टाइमिंग!”
पहिल्या काही दिवसांत सर्व काही सुंदर वाटलं. गोपाल ऑफिसला जाऊन परत आल्यावर रुक्मिणी त्याच्या आवडीचा चहा करायची.
ती हसत म्हणायची, “तू ऑफिसात कितीही लोकांना ‘साहेब’ म्हण, पण इथं तू माझा कर्मचारी आहेस!”
गोपाल, हातात कप घेत म्हणायचा, “हो, मॅडम! पण पगार वेळेवर नाही मिळत हं!”
“पगार नाही, प्रेम मिळतं!”
“अरे वा, मग बोनस कधी मिळणार?”
दोघं हसून लोटपोट व्हायचे.
पण एक सकाळ मात्र वेगळी ठरली.
गोपाल ऑफिसला उशीर झाला, आणि त्याने घाईघाईत रुक्मिणीला विचारलं,
“माझा शर्ट कुठं आहे?”
ती म्हणाली, “कपाटात.”
“कुठल्या कपाटात?”
“घरात एकच कपाट आहे गोपाल!”
“अगं, पण तो शर्ट कुठं गेला मग!”
ती शांतपणे म्हणाली, “मी काल धुवायला ठेवला होता.”
गोपालने कपाळावर हात ठेवला, “मग आज काय घालू मी?”
“मनःशांती!”
गोपालने तिच्याकडे बघितलं, “म्हणजे मी आज ध्यानधारणेला जाणार आहे का?”
रुक्मिणी हसली, “हो, ऑफिसमधेच.”
त्या दिवशी गोपाल ऑफिसला थोडा चिडचिडा mood घेऊन गेला. परत आल्यावर त्याने पाहिलं, रुक्मिणीने पूर्ण घर सजवलं आहे.
दरवाज्याजवळ ठेवलेला हाताने केलेला ‘वेलकम’ बोर्ड – त्यावर फुलं आणि वर लिहिलं होतं, “गोपाल, हसून ये!”
गोपालचं मन लगेच हलकं झालं.
तो म्हणाला, “अगं, एवढं काम केलंस का?”
“तुझ्या चेहऱ्यावर हसू आणण्यासाठी सगळं केलं.”
“मग पगार कपात रद्द!”
दोघं पुन्हा हसले.
एका रविवारी मात्र रुक्मिणीने मोठा प्रयोग केला, पहिल्यांदा पूर्ण जेवण बनवायचं.
ती उत्साहात म्हणाली, “आज मी तुझ्या आईसारखं भाजी-भाकरी करणार.”
गोपाल भीतीने म्हणाला, “अगं, आईसारखं म्हणजे खायचं की अभ्यासायचं?”
ती त्याच्याकडे चिडली, “बस आता! पाहशीलच!”
थोड्या वेळाने स्वयंपाकघरातून धूर येऊ लागला. गोपाल पळत गेला.
“रुक्मिणी, आग लागली का?”
“नाही रे, फोडणी थोडी जास्त झाली.”
“थोडी? हा धूर तर वीजबिल माफ करेल!”
ती हातात ओले रुमाल घेऊन म्हणाली, “शांत राहा, शेवटी पहिल्यांदा करतेय ना.”
गोपालने तिच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हटलं, “आणि मी पहिल्यांदा तुझ्या प्रेमात धूर घेतोय.”
ती थोडी हसली, थोडी रागावली, पण शेवटी भाजी चांगलीच झाली.
त्या रात्री दोघं टेबलाजवळ बसले.
भात, भाजी, पापड, आणि मध्ये एक गोड संवाद,
रुक्मिणी म्हणाली, “तुला माझा बनवलेला भात आवडतोय का?”
“अगं, मी तर भावनेत हरवून खाणं थांबवलंय!”
“काय हरवलंय?”
“भात नव्हे, तू जेवढं प्रेम घातलंयस तेच!”
त्या रात्री खिडकीतून बाहेर पडणारा चंद्र दोघांवर पडत होता. घरात शांती होती, आणि नव्या संसाराचं पहिलं सुख त्यांना जाणवत होतं.
गोपालने तिचा हात धरला, “रुक्मिणी, मला वाटलं लग्न म्हणजे जबाबदारी, पण खरं तर हे सगळं म्हणजे थोडं हास्य, थोडं वेडं प्रेम.”
ती कुजबुजली, “आणि थोडी भाजी जळलेली!”
दोघे पुन्हा हसले, आणि त्या हसण्यात एक नवीन बंध घट्ट झाला.
“त्या रात्री त्यांनी पहिल्या भांडणाचं रूपांतर हसण्यात केलं आणि त्या हसण्यात त्यांचा प्रवास अजून सुंदर झाला.”