पहाटेच्या मंद वाऱ्यात गावातली हवा काहीतरी वेगळीच वाटत होती. दारासमोर झेंडूच्या फुलांच्या माळा लटकलेल्या, घरातल्या स्त्रिया गाणी म्हणत होत्या, आणि पायऱ्यांवर उभं असलेलं गोपालचं मन मात्र गोंधळलेलं होतं.
“अरे गोपाल, इतका घामाघूम का झालायस रे?” – शेजारचा मोहन चिमटा काढत म्हणाला.
गोपाल थोडं हसला, “मग काय रे, लग्न आहे आज माझं, आणि तू मजा घेतोयस!”
मोहन खट्याळ नजरेने म्हणाला, “अरे, लग्न म्हणजे फक्त दोन जीवांचं मिलन नाही रे… दोन कुटुंबांचं ‘कॉम्बिनेशन ऑफ कन्फ्युजन’ असतं!”
दोघं हसले, आणि गोपालच्या मनातला ताण थोडासा हलका झाला.
घरात रुक्मिणीच्या बाजूनेही तशीच लगबग सुरू होती.
आई तिच्या गळ्यातलं मंगळसूत्र पकडून म्हणाली, “बघ गं, आता सगळं नव्यानं सुरू होईल, काळजी घे गं त्या गोपालची… थोडा बावळट आहे म्हणतात, पण मनाने चांगला!”
रुक्मिणी हसली. “आई, बावळट चालेल, फक्त माझं ऐकणारा असला पाहिजे!”
आईने डोळे मोठे केले. “ते सोड गं, लग्नाच्या आधीच अशी ऑर्डर देऊ नकोस!”
मंडपात गोंधळ माजलेला. कोणीतरी फुलं विसरलं, भटजींचा शिष्य हरवला, आणि गोपालच्या मामाने माइक हातात घेऊन घोषणाच सुरु केली –
“सर्व उपस्थितांनी लक्ष द्यावे! फुलवाले आले आहेत, पण लग्नपत्रिका नाहीत!…”
संपूर्ण गर्दी हसून लोटपोट झाली.
रुक्मिणीच्या कुटुंबातल्या एका मुलीने कुजबुजले, “हा गोपालच्या मामाचा शो आहे का लग्न?”
“दोन्हीच!” दुसरी हसत म्हणाली.
भटजींनी मंत्र सुरू केले. गोपाल आणि रुक्मिणी समोरासमोर बसले. त्यांच्या मध्ये थाळीत तांदूळ, फुलं, नारळ… आणि वरती चमकता तांब्या.
पंडित म्हणाले, “आता वराने वधूला माळ घालायची आहे…”
गोपालचा हात थोडा थरथरला, पण चेहऱ्यावर हसू होतं. रुक्मिणीने माळा पुढे केली.
“तूच घाल आधी,” ती हळू आवाजात म्हणाली.
“का?”
“कारण मी उशीर करेन तर माझी मैत्रीण म्हणेल – ‘तुझं आयुष्य ह्याचं ऐकतच जाणार!’”
दोघं डोळ्यांनीच हसले.
माळा चढल्या, आणि हॉलमध्ये टाळ्यांचा गजर झाला. फोटोग्राफर ओरडला, “थोडं स्माइल द्या ना! हेच फोटो आयुष्यभर बघावे लागणार आहेत!”
गोपाल कुजबुजला, “तेवढा ताण नको देऊस.”
रुक्मिणीने हसत त्याच्याकडे पाहिलं, “ताण नाही, आता तर आयुष्यभर हसावं लागेल.”
लग्नानंतर जेवणाच्या वेळी विनोदांचा कार्यक्रम सुरुच होता. गोपालने गोड पदार्थ चाखला आणि म्हणाला, “वा! हे मोहन, असं जेवण रोज मिळालं तर मी ऑफिस सोडेन.”
रुक्मिणी शेजारीच होती, हसत म्हणाली, “मग मीच तुला रोज स्वयंपाक करायला सांगणार!”
गोपालने घाबरत बघितलं, “हे तर मी थोडं जास्त बोललो वाटतं…”
मोहन म्हणाला, “तुझ्या लग्नाचं गिफ्ट म्हणून मला एक गोष्ठ द्यायची आहे तुला, गोपाल.”
“काय रे?”
“जीवनभरासाठी मोफत सल्ले – कधीही ‘हो’ म्हणा, ‘हो’ म्हणजे शांतता!”
गोपालने हसतच कपाळावर हात ठेवला, “हेच माझं भविष्य आहे का?”
रुक्मिणीच्या चेहऱ्यावर एक गोड हसू होतं. तिच्या डोळ्यात एकच प्रश्न झळकत होता “हा माणूस खरंच माझ्यासोबत हसेल का, की फक्त आजच?”
संध्याकाळ झाली. सूर्य मावळताना दोघं मिरवणुकीतून परत आले. आकाश केशरी झालं होतं, आणि ढोलांच्या ठोक्यावर लोक नाचत होते. गोपालच्या कानाशी रुक्मिणी हळूच म्हणाली,
“गोपाल, आजपासून आपण दोघं एकाच प्रवासाला निघतो आहोत.
थोडं हसू येईल, थोडं रडूही येईल… पण तू माझ्या बाजूलाच असलास, तर मला काही भीती नाही.”
गोपालने तिचा हात धरला.
“मी तुझ्या सोबत आहे रुक्मिणी, आजपासून नेहमीसाठी.”
ढोलाचा आवाज मंदावला, गर्दी विरली, आणि संध्याकाळी फुलांचा सुगंध हवेत दरवळला.
त्या रात्री, दोघं नव्या संसाराच्या पहिल्या पायरीवर उभं होते,
जिथून सुरू झाला त्यांचा प्रवास : तुझ्या माझ्या गोष्टी.