अनुराधा लहानपणापासूनच आकाशाकडे बघायची.
इतर मुलं पतंग उडवायची, आणि ती त्या पतंगामागे उडणाऱ्या चंद्राकडे पाहत विचारायची
“मी पण तिथे जाऊ शकते का?”
तिच्या आईला तिचं हे स्वप्न ऐकून हसू यायचं.
“अगं चंद्रावर मुली जात नाहीत,” आई म्हणायची.
“का नाही जात?” अनुराधा बालिश रागात विचारायची.
“कारण समाजाने अजून विचारच केला नाही,” आई शांतपणे उत्तर द्यायची.
पण अनुराधाने ठरवलं होतं
“समाज विचार करेल, कारण मी जाईन.”
ती गावातल्या शाळेत शिकत होती, पण तिचं मन गणित आणि विज्ञानात रमायचं.
तिला आकाशाबद्दल सगळं जाणून घ्यायचं होतं.
इतर मुली जेंव्हा खेळायच्या, ती दूरवर बसून तारकांचं निरीक्षण करायची.
“अनु, हे सगळं वाचून काय उपयोग?” तिचे मित्र विचारायचे.
ती हसत म्हणायची,
“कारण एक दिवस हे माझ्या स्वप्नाचं इंधन बनेल.”
घरात मात्र सगळे तिच्या वेडेपणावर हसत होते.
“मुलगी असून एवढं मोठं स्वप्न?”
“IAS, डॉक्टर चालेल, पण अंतराळवीर? हे काय वेडं स्वप्न आहे?”
पण अनुराधाचं ध्येय ठाम होतं.
तिने न थांबता अभ्यास केला.
महाविद्यालयात प्रवेश घेतला, आणि तिथून पुढे ISROच्या परीक्षेपर्यंतचा प्रवास सुरू झाला.
रोज पहाटे उठून ती तारकांच्या हालचाली नोंदवायची.
तिच्या वहीत तिची स्वप्नं आकृतीच्या रूपात जिवंत व्हायची.
काही वर्षांनी, ती ISRO मध्ये वैज्ञानिक म्हणून निवडली गेली.
त्या दिवशी तिच्या वडिलांच्या डोळ्यांत अश्रू होते.
“माझी मुलगी चंद्रावर जाणार आहे,” त्यांनी अभिमानाने म्हटलं.
प्रशिक्षण कठीण होतं, पण अनुराधा हसत पार करत होती.
ती म्हणायची,
“चंद्र दूर आहे, पण माझं मन त्याहून उंच आहे.”
काही महिन्यांनी, ती भारतीय मोहिमेच्या टीममध्ये सामील झाली
“चांद्रयान ३” नंतरची महिला संशोधन मोहीम.
मीडिया म्हणत होतं, “पहिली ग्रामीण पार्श्वभूमीची महिला वैज्ञानिक चंद्र मोहिमेत.”
लॉन्चच्या दिवशी, ती आकाशाकडे पाहत म्हणाली
“आई, बघ, मी तिथे चाललेय जिथे तू मला जाण्याची परवानगी दिली नव्हती,
पण माझ्या पंखांना तूच बळ दिलंस.”
रॉकेट आकाशात झेपावलं.
लोकांनी आनंदाने आरोळ्या दिल्या.
त्या क्षणी प्रत्येक भारतीय स्त्रीने आपल्या मनात कुजबुजलं
“आपणही उडू शकतो… चंद्रावरही.”
ही कथा सांगते
स्वप्नं पाहणं वेडं नाही, थांबणं वेडं आहे.
स्त्रीचं धैर्य म्हणजे तिचं स्वप्न, आणि तिचं स्वप्न म्हणजे तिचे पंख.
जेव्हा ती स्वतःवर विश्वास ठेवते, तेव्हा चंद्रही जवळ वाटतो.