देवयानी आरशासमोर उभी होती.
आरशात तिला तिचं प्रतिबिंब दिसत होतं, पण जणू ती स्वतःकडे नाही, कोणीतरी दुसऱ्याकडे पाहत होती.
तिच्या चेहऱ्यावर हसू होतं, पण त्या हास्यामागे खोल शांतता होती.
ती एका मोठ्या कंपनीत काम करत होती. जबाबदाऱ्या, मीटिंग्स, समाजाचा दबाव – सगळं एकत्र.
ती परिपूर्ण व्हायचं प्रयत्न करत होती – चांगली मुलगी, चांगली पत्नी, चांगली कर्मचारी.
पण या “चांगली” या शब्दानेच तिचं अस्तित्व हळूहळू गुदमरायला लागलं होतं.
रोज सकाळी ती तयार होताना विचारायची
“हे खरंच मी आहे का? की फक्त समाजाला आवडेल अशी मी?”
एका संध्याकाळी, ती ऑफिसमधून थकून परत आली.
खिडकीजवळ बसली आणि चहा घेतला.
आकाशात उडणारे पक्षी पाहताना तिच्या मनात विचार आला “त्यांना परवानगी लागत नाही. मग मी का थांबले आहे?”
त्या रात्री तिने एक वही उघडली आणि स्वतःसाठी काही ओळी लिहिल्या
“मी नाही परिपूर्ण, आणि मला तसं व्हायचंही नाही.
कारण अपूर्णतेतच माझं सौंदर्य आहे.”
ते शब्द तिच्यासाठी औषधासारखे ठरले.
ती रोज थोडं लिहू लागली – तिच्या भावना, विचार, वेदना, आनंद सगळं.
ती स्वतःशी प्रामाणिक होऊ लागली.
एक दिवस तिने आरशात पाहिलं
आणि पहिल्यांदा तिच्या डोळ्यांत अपराध नव्हता.
तिथे होती फक्त शांतता आणि स्वीकृती.
पुढच्या दिवशी ऑफिसमध्ये तिच्या सहकाऱ्यांनी तिच्या चेहऱ्याकडे पाहून विचारलं,
“देवयानी, काहीतरी बदललंय तुझ्यात?”
ती हसली आणि म्हणाली,
“हो, आता मी स्वतः आहे.”
त्या एका वाक्यात तिने आयुष्याचं सार सांगितलं.
ती आता समाजाच्या मतांनी नव्हे, स्वतःच्या मनाने जगू लागली.
ती जेव्हा चालायची, तिच्या पावलांत आत्मविश्वास जाणवायचा – जणू तिच्या मनाला पंख फुटले होते.
एके दिवशी ती तिच्या आईकडे गेली. आईने विचारलं,
“बाळा, एवढी निर्धास्त दिसतेस आज.”
ती म्हणाली,
“आई, आधी मी सगळ्यांसाठी जगत होते. आता मी माझ्यासाठी जगते.”
त्या क्षणी देवयानीच्या चेहऱ्यावर एक निरागस तेज होतं
जणू तिच्या मनाने आकाशाला स्पर्श केला होता.
“मनाचे पंख” ही कथा सांगते
तू स्वतःला स्वीकारलंस की जग तुला स्वीकारायला भाग पडतं.
खरी स्वातंत्र्य बाहेर नाही, ती आत आहे.
कारण पंख शरीराला नसतात… ते मनाला असतात.