“आई, मला नाटकात मुख्य भूमिका मिळालीय!”
आरतीच्या मुलाचा आवाज घरभर घुमला.
ती स्वयंपाकघरात भाजी चिरत होती. चेहऱ्यावर थकवा होता, पण मुलाचा आवाज ऐकताच तिच्या चेहऱ्यावर हसू उमटलं.
“वा! अभिनंदन रे, तू तर मोठा कलाकार होणार आता!”
पण तिच्या हसऱ्या चेहऱ्यामागे एक शांत वेदना होती.
कधीकाळी आरतीलाही नाटक करायचं होतं.
शाळेत ती मंचावर झळकायची, सगळ्यांना तिचं अभिनय आवडायचं.
पण लग्न, संसार, जबाबदाऱ्या आणि तिच्या स्वप्नांचा दरवाजा हळूहळू बंद झाला.
आता तिचा दिवस फक्त एकच ठरलेला कार्यक्रम होता – सकाळी लवकर उठणं, नाश्ता बनवणं, मुलगा आणि नवऱ्यासाठी डब्बा करणं, दुपारचं जेवण, घरकाम, आणि रात्री पुन्हा त्याच गोष्टींचा फेर.
तिला कधी कधी स्वतःचा आवाजही ओळखू येत नव्हता.
एक दिवस ती मुलाच्या नाटकाच्या सरावाला गेली.
शाळेच्या हॉलमध्ये रंगीत दिवे, संगीत, संवादांचा गोंगाट – तिचं हृदय पुन्हा एकदा धडधडलं.
मंचावर तिचा मुलगा उभा होता, आत्मविश्वासाने संवाद म्हणत.
ती टाळ्या वाजवत होती, पण आतून काहीतरी टोचत होतं “हा मंच, माझंही कधी स्वप्न होतं…”
कार्यक्रम संपला. सगळे बाहेर पडले. ती थोडा वेळ हॉलमध्ये थांबली.
मंचावर कोणी नव्हतं. ती हळूच पुढे गेली.
रिकाम्या हॉलमध्ये ती उभी राहिली, तिच्यावर स्पॉटलाइचटा प्रकाश होता.
तिने डोळे मिटले आणि हळूच संवाद म्हटला
“ही मी आहे… जीला पुन्हा जगायचं आहे.”
ते शब्द तिच्या आत्म्याला भिडले.
त्या दिवशी तिने ठरवलं, “आता मी पुन्हा सुरुवात करणार.”
संध्याकाळी जेवणाच्या वेळी ती नवऱ्याशी बोलली.
“मला एक विचारायचं आहे. मी नाट्यसंस्थेत सामील होऊ का?”
तो थोडा वेळ गप्प राहिला. मग म्हणाला,
“तू? आता? या वयात?”
ती हसली.
“वयाचं काय? मी अजून जिवंत आहे ना!”
तो काही बोलला नाही, पण तिच्या डोळ्यातील ठाम चमक त्याला काहीतरी सांगून गेली.
त्या आठवड्यापासून आरतीने स्थानिक महिलांच्या नाट्यगटात सामील होणं सुरू केलं.
पहिल्या दिवशी मंचावर पाऊल टाकताना तिला पुन्हा तोच प्रकाश जाणवला, जो वर्षांपूर्वी तिच्या स्वप्नांना उजळवायचा.
ती संवाद म्हणत होती, तिचं मन हलकं होतं.
प्रत्येक शब्दासोबत तिच्या छातीतली जडता हलकी होत गेली.
पहिलं नाटक पूर्ण झालं.
प्रेक्षकांनी टाळ्या वाजवल्या.
आणि त्या टाळ्यांमध्ये आरतीने स्वतःचं हरवलेलं अस्तित्व पुन्हा शोधलं.
नाटक संपल्यावर तिचा मुलगा धावत आला.
“आई, तू तर भारी होतीस!”
आरतीने त्याला मिठी मारली आणि हलकंसं म्हणाली –
“बाळा, तू मला उडायला शिकवलंस.”
त्या दिवशी आरतीच्या डोळ्यांत आनंदाचे पाणी होतं.
ती स्वतःला म्हणाली
“आई फक्त मुलासाठी जगत नाही. आई स्वतःसाठी उडली की मुलांनाही पंख मिळतात.”
प्रत्येक आईच्या मनात एक गुपित असतं – तिचं स्वतःचं स्वप्न.
ती ते लपवते, थांबवते, पण हरवत नाही.