सकाळचा सूर्य गावाच्या टेकडीवरून हळूहळू वर येत होता.
हवेतील मंद गारवा, पक्ष्यांचा किलबिलाट आणि अंगणातल्या झेंडूच्या फुलांचा सुगंध
आजचा दिवस वेगळा होता.
गावाच्या शाळेच्या मैदानात एक कार्यक्रम होता “स्त्रीशक्ती मेळावा”.
मंचावर सजावट होती, रंगीबेरंगी फुले, आणि भिंतीवर एक मोठं फलक झळकत होतं
“पंख – ती उडतेय!”
मंचाच्या पहिल्या रांगेत बसल्या होत्या
सायली, मीनाक्षी, आरती, देवयानी, कविता, राधा, शीतल, निशा, अनुराधा, माया, रीमा, सविता, तनुजा, आणि सीमा.
सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर तेज होतं, प्रत्येक डोळ्यात एक वेगळी कथा, पण एकच संदेश.
कार्यक्रम सुरू झाला.
एक एक करून त्या सगळ्या मंचावर गेल्या
कोणी आपली कविता वाचली, कोणी चित्र दाखवलं, कोणी आत्मविश्वासाचा अनुभव सांगितला,
आणि सगळ्यांनी एकत्र म्हटलं
“आमच्याकडे पंख आहेत. आम्हाला थांबवणं आता कोणाच्याही हातात नाही.”
मुलींचा गजर दुमदुमला.
प्रेक्षक उभे राहून टाळ्या वाजवत होते.
त्या टाळ्यांमध्ये फक्त आवाज नव्हता, तो आदर होता.
मंचावर शेवटी सूत्रसंचालक म्हणाले,
“या सर्व स्त्रिया आजच्या भारताच्या खऱ्या प्रेरणा आहेत.
त्यांच्याकडून आपल्याला शिकायला मिळतं की, प्रत्येक संघर्ष म्हणजे उड्डाणाची सुरुवात.”
त्या क्षणी सायली पुढे आली.
तिने माइक हातात घेतला आणि शांत आवाजात म्हणाली
“आज आम्ही सगळ्या येथे आहोत,
कारण आम्ही हार मानली नाही.
आम्ही पडलो, पण पुन्हा उभ्या राहिलो.
आम्ही रडलो, पण पुन्हा हसलो.
आणि आज आम्ही उडतोय,
कारण आम्ही शेवटी आमचे पंख शोधलेत.”
ती बोलत होती आणि बाकीच्या स्त्रिया तिच्या मागे उभ्या होत्या
एकजुटीने, एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवून.
त्या सगळ्या स्त्रियांच्या हसऱ्या चेहऱ्यांमध्ये एक तेज होतं, जे फक्त सूर्यालाच झाकू शकेल असं.
निशाने हात वर करून म्हटलं,
“हा शेवट नाही, ही सुरुवात आहे
प्रत्येक त्या स्त्रीसाठी, जिने अजून आपले पंख ओळखायचे आहेत.”
प्रेक्षकांच्या डोळ्यांत पाणी होतं.
मंचावरून एक गाणं वाजू लागलं
“उडायचं आहे मला,
जगायचं आहे मला,
माझे पंख मी स्वतः रंगवणार…”
त्या सूरांमध्ये त्या सगळ्या स्त्रिया हातात हात धरून उभ्या होत्या.
आकाशाकडे पाहत त्या हसत होत्या
कारण त्या जाणून होत्या,
की आता त्या कधी पडल्या तरी, पुन्हा उडतीलच.
स्त्रिया कमकुवत नाहीत,त्या अपरिमित शक्यता आहेत.
त्या समाजाचे आधारस्तंभ आहेत, पण त्याहून मोठं म्हणजे – त्या स्वतःच्या विश्वाच्या केंद्रबिंदू आहेत.
त्यांचं धैर्य म्हणजेच मानवतेचा हृदयस्पंदन.
या पुस्तकातील प्रत्येक कथा एक “स्त्री” नसून, एक “शक्ती” आहे.
सायली, मीनाक्षी, आरती, देवयानी, कविता, राधा, शीतल, निशा, अनुराधा, माया, रीमा, सविता, तनुजा, आणि सीमा.
या सगळ्यांनी दाखवून दिलं की पंख म्हणजे फक्त उडणं नाही,
तर स्वतःकडे परत येणं, स्वतःला ओळखणं आणि स्वतःवर विश्वास ठेवणं.