रीमा आरशासमोर उभी होती.
आरशात दिसत होतं, गोल चेहरा, गालावर थोडं चरबीचं थर, आणि समाजाने लावलेल्या “परिपूर्णतेच्या” मापदंडात न बसणारं शरीर.
ती स्वतःकडे पाहून दीर्घ श्वास घेत म्हणाली
“मी एवढी वाईट दिसते का खरंच?”
कॉलेजमध्ये असताना रीमाला नेहमी चिडवलं जायचं.
“अगं, तू डाएट का करत नाहीस?”
“तू मॉडेल बनणार होतीस ना?”
तिचं हसू हळूहळू कमी झालं, आत्मविश्वास कुठेतरी हरवला.
ती स्वतःला लपवायला शिकली
सैल कपडे, शांत स्वभाव, कमी बोलणं.
ती समाजाच्या “सुंदर” या शब्दात बसण्यासाठी स्वतःला कमी करत गेली.
एक दिवस, तिची मैत्रीण सायली तिला म्हणाली,
“रीमा, तू फोटो का पोस्ट करत नाही सोशल मीडियावर?”
ती हसली “कारण लोक हसतील.”
सायली म्हणाली,
“लोक हसले तर काय? तू स्वतःला हसवतेस का, हे बघ!”
त्या रात्री रीमा बराच वेळ आरशासमोर बसली.
तिला जाणवलं
“मी माझ्या शरीरावर, चेहऱ्यावर, आणि आत्म्यावर परकेपणाचं ओझं ठेवून जगतेय.”
ती वही उघडली आणि लिहिलं
“माझं शरीर म्हणजे माझं मंदिर.
ते जसं आहे, तसं सुंदर आहे.
मी स्वतःला दोष देणं थांबवते.”
त्या दिवसानंतर तिने स्वतःला स्वीकारायचं ठरवलं.
ती सकाळी उठून आरशात पाहायची आणि हसून म्हणायची
“शुभ सकाळ, माझ्या सुंदर मी!”
ती हळूहळू बदलू लागली.
ती तिला आवडणारे कपडे घालायला लागली, लोकांना आवडतील असे नाही.
ती फोटो टाकायला लागली हसऱ्या चेहऱ्याचे, खरी स्वतःची.
प्रत्येक पोस्टखाली ती लिहायची,
“सुंदर मी, जशी आहे तशी.”
हळूहळू लोकांची मते बदलू लागली, पण तिचा आत्मविश्वास मात्र आधीच उंचावला होता.
एका दिवशी कॉलेजमध्ये “स्वतःवर प्रेम करा” या विषयावर भाषण स्पर्धा होती.
रीमा मंचावर गेली आणि म्हणाली,
“मी आरशात माझी शत्रू शोधत होते, पण मला माझी सखी सापडली.
आज तीच मला उभं राहायला शिकवते.”
प्रेक्षकांनी टाळ्या वाजवल्या.
रीमा हसली, आणि तिच्या डोळ्यांत अभिमानाची चमक होती.
त्या क्षणी तिला जाणवलं
“मी जगात सुंदर आहे म्हणून जगत नाही,
मी जगते कारण मी आहे.”
“आरशातली मी” ही कथा सांगते
सौंदर्य हे आरशात दिसत नाही, ते आत्म्यात झळकतं.
स्वतःला स्वीकारणं म्हणजे समाजाला नाही, स्वतःला जिंकणं.
कारण सगळ्यात मोठं प्रेम म्हणजे स्वतःवरचं प्रेम.