माया सकाळी पाच वाजताच उठते.
एका हातात झाडू, दुसऱ्या हातात चहा.
घरात मुलं अजून झोपलेली, नवरा पेपर वाचत बसलेला.
ती सगळं व्यवस्थित करते नाश्ता, डबा, कपडे, स्वच्छता.
आणि मग आठ वाजता, ती साडी घट्ट खोचते आणि बाहेर पडते
बस पकडायला.
कारण त्या साडीच्या घड्यांमध्ये केवळ परंपरा नाही,
तर संघर्ष आणि जबाबदारीचा इतिहास दडलेला आहे.
माया एका खासगी बँकेत काम करते.
ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावर ती लगेच फाईल्स, ग्राहक, आकडे आणि तणावात शिरते.
तिच्या चेहऱ्यावर नेहमी हसू असतं, पण त्या हसऱ्या चेहऱ्याच्या मागे आहे एक अथांग शक्ती.
एका दिवशी तिच्या सहकाऱ्याने थट्टेने विचारलं,
“माया, एवढं सगळं कसं सांभाळतेस गं? घर, ऑफिस, मुलं, सासू-सासरे?”
ती हसली.
“अरे, हे सगळं हाताळायला डिग्री लागत नाही, हृदय लागतं.”
दुपारी लंचब्रेकमध्ये ती फोनवर घरी बोलते.
“मुलाने जेवलं का? आई कशी आहे?”
ती काम आणि घर यामध्ये सतत धावत असते,
पण तिचं मन कुठेही तुटत नाही.
त्या दिवशी ऑफिसमध्ये एक मोठी अडचण आली.
बँकेत चूक झाली होती, खात्याचे आकडे गोंधळलेले.
सगळे गोंधळले, पण माया शांत राहिली.
ती म्हणाली, “घाबरू नका, आपण सगळं नीट करू.”
तिने संयमाने सगळं दुरुस्त केलं,
आणि संध्याकाळपर्यंत समस्या मिटवली.
साहेबांनी कौतुकाने म्हटलं,
“तुमच्यासारखी कर्मचारी हवी प्रत्येक टीममध्ये.”
ती फक्त हलकं हसली.
कारण तिच्यासाठी हा विजय नव्हता, हा रोजचा लढा होता.
संध्याकाळी ती परत बसने घरी आली.
रस्त्याच्या बाजूला सूर्य मावळत होता,
आणि तिच्या चेहऱ्यावर त्या मावळत्या प्रकाशाचं सौंदर्य उतरलं होतं.
ती घरी आली, मुलाला मिठी मारली,
आणि शांतपणे म्हणाली,
“थकलेय मी थोडी, पण आनंदी आहे. कारण आजही सगळं निभावलं.”
त्या रात्री ती आरशात स्वतःकडे पाहत होती.
साडीचे घामाने ओली झालेले काठ,
थकलेले हात, पण डोळ्यांत समाधान.
ती म्हणाली,
“मी योद्धा आहे, तलवार नाही, पण साडी घालते.”
“साडीतील योद्धा” म्हणजे ती स्त्री जी जगाशी दररोज लढते,
पण तिच्या चेहऱ्यावर नेहमी हसू ठेवते.
ती थकत नाही, ती थांबत नाही,
कारण तिचा प्रत्येक दिवस एक विजय असतो.