सायलीच्या पायाखाली माती होती, पण तिचं मन आकाशात भटकत होतं.
लहानशा गावातल्या त्या चिखलाच्या रस्त्यावर चालताना ती रोज वर बघायची – त्या निळ्या आकाशाकडे.
तिला नेहमी वाटायचं, “एक दिवस मीही उडेन.”
तिचं घर साधं, कवलारू छपर असलेलं. बाबा शेतकरी, आई घरात काम करणारी. घरातली परिस्थिती फार काही खास नव्हती, पण सायलीच्या डोळ्यांत मात्र एक वेगळीच चमक होती.
ती लहानपणापासूनच विमान पाहिलं की थक्क व्हायची.
गावावरून विमान गेलं की ती धावत अंगणात जायची – आकाशाकडे पाहत, हात हलवत, जणू त्या विमानात तीच बसली आहे असं तिचं कल्पनाचित्र.
“सायली, एवढं बघून काय उपयोग?” आई एक दिवस म्हणाली.
“अगं आई, कधीतरी त्या विमानात मीही बसणार!” ती हसत म्हणाली.
आई हसली, पण तिच्या चेहऱ्यावर काळजी होती. ‘आपल्या घरात एवढं मोठं स्वप्न बाळगणं शक्य आहे का?’ असा प्रश्न तिच्या मनात होता.
सायली शाळेत खूप हुशार होती. विज्ञान तिचं आवडतं विषय. ती शिक्षकांना प्रश्न विचारायची, काही वेळा असे प्रश्न की शिक्षकही हसत म्हणायचे, “सायली, तू फार मोठं विचारतेस गं”
“हो सर,” ती म्हणायची, “कारण माझं स्वप्नही मोठं आहे!”
ती रोज घरचं काम करून अभ्यास करायची. रात्री उशिरा, आई-बाबा झोपल्यावर ती छतावर चढून बसायची आणि ताऱ्यांकडे पाहायची.
तिला आकाशाशी बोलायला आवडायचं.
“मला उडायचं आहे. तुझ्यात हरवायचं आहे.”
एक दिवस गावात एक मोठा कार्यक्रम होता – “प्रेरणादायी महिला दिन”.
शहरातून एक वैमानिका आली होती, कॅप्टन कावेरी देशमुख.
सायली तिच्या भाषणात इतकी हरवली की तिला जाणवलं “ही मीच आहे, काही वर्षांनी!”
कार्यक्रम संपल्यावर सायली धावत तिच्याकडे गेली.
“मॅडम, मला पण तुमच्यासारखी व्हायचं आहे!”
कावेरी हसली, तिच्या डोळ्यात ममत्व होतं.
“मग थांबू नकोस. उडायचं ठरवलं की आकाश तुला थांबवू शकत नाही.”
त्या शब्दांनी सायलीचं आयुष्य बदललं.
पुढचे काही महिने ती अभ्यासात गुंतली. पण आर्थिक परिस्थिती आडवी येत होती. विमान चालवणं शिकायचं असेल तर खूप पैसे लागणार होते.
बाबांनी एक दिवस शांतपणे विचारलं, “सायली, एवढं मोठं स्वप्न का बघतेस? आपल्या हातात काही नाही.”
सायली शांत होती. काही क्षणांनी ती म्हणाली,
“बाबा, हातात काही नाही म्हणून मी हात खाली घालणार नाही. माझ्याकडे पंख आहेत.”
तो संवाद बाबांच्या मनाला भिडला.
त्यांनी सायलीसाठी छोटं शिक्षण फंड तयार केलं. गावातल्या शिक्षकांनीही तिच्या जिद्दीवर भावुक होऊन मदत केली.
आणि शेवटी एक दिवस ती शहरात गेली, विमानचालन अकॅडमीमध्ये प्रवेश घेण्यासाठी.
पहिल्यांदा विमान पाहिलं तेव्हा तिच्या डोळ्यात पाणी आलं.
ती स्वतःला म्हणाली,
“हे स्वप्न माझं आहे… आणि आता मी त्यात उडतेय.”
काही वर्षांनी, गावावरून पुन्हा एक विमान गेलं.
या वेळेस, त्या विमानात सायली होती.
ती पायलटच्या सीटवर बसली होती.
खिडकीतून खाली पाहताना तिला तिचं छोटं गाव दिसलं.
ती हात जोडून हसली – “बघ आई, मी उडले.”
त्या क्षणी तिचं नाव नाही, तिचं आडनाव नाही
फक्त तिचं “उडणं” महत्त्वाचं होतं.
कारण ती जाणत होती
पंख देणारे कोणी नसतात, पंख स्वतः वाढवावे लागतात.
प्रत्येक स्त्रीच्या मनात एक सायली असते
जी रोज आकाशाकडे पाहते, पण कधी तरी खऱ्या अर्थाने उडते.
फरक फक्त इतकाच – काही स्वप्नं पाहतात, काही त्यांना जगतात.