सकाळी मुंबईच्या चाळीतला गोंगाट थोडा वेगळा होता.
सगळे लोक अजूनही साने आजोबा टीव्हीवर पाहिलेत का? असं विचारत होते.
पण आज वेदांतचा चेहरा काहीसा शांत होता.
“काय झालं रे?” आजोबांनी विचारलं.
“काही नाही आजोबा…”
“काय काही नाही? तुझं तोंड तर पावसातल्या भिजलेल्या बटाट्यासारखं झालंय!”
वेदांतने शांतपणे मोबाईल बाजूला ठेवला.
“आजोबा, तुम्ही मला वेळच देत नाही आता.”
आजोबा चकित.
“मी? अरे काल तर आपण दोघं मिळून समोसा खाल्ला ना?”
“तेही शूटिंगच्या ब्रेकमध्ये!”
वेदांतचा आवाज थरथरत होता.
“पूर्वी आपण दोघं बागेत जायचो, गप्पा मारायचो…
आता तुम्ही फक्त फोन, कॅमेरा, व्हिडिओमध्ये व्यस्त.”
साने आजोबांचे हसू थोडं हरवलं.
त्यांनी हळूच विचारलं,
“तुला वाटतं मी तुला विसरलो?”
“हो, आजोबा… थोडंसं तरी.”
आजोबा शांत बसले.
बाहेरून हॉर्नचा आवाज, आणि आतमध्ये पूर्ण शांतता.
त्यांनी हळूच चहाचा घोट घेतला आणि म्हणाले,
“वेदांत, तुला माहिती आहे का, हा फोन मला काय देतो?”
“फेम?”
“नाही रे, एकटेपणा लपवायला साधन.”
वेदांत आश्चर्याने त्यांच्याकडे बघत होता.
“मी सगळ्यांना हसवतो, पण रात्री माझं हसूही कुणीतरी बघावं असं वाटतं.
तूच होतास माझा पहिला प्रेक्षक… आणि आता तू रागावलास.”
वेदांतच्या डोळ्यात पाणी आलं.
“माफ करा आजोबा… मला कळलं नाही तुम्ही काय अनुभवताय ते.”
आजोबा हसले.
“अरे बाबा, भावना सांगायला आम्हा म्हातार्यांना जमत नाही,
म्हणून मी व्हिडिओ बनवतो. पण माझं मन फक्त एका फॉलोअरचं आहे – तू!”
दुपारी आजोबा एक नवीन व्हिडिओ बनवत होते.
विषय होता – “कसं बोलायचं आपल्या माणसांशी”
ते म्हणाले,
“लोकं ऑनलाईन कमेंट करतात, पण घरात बोलायला विसरतात.
लक्षात ठेवा, हृदयाचं ‘रिप्लाय’ बटण अजूनही ऑफलाईन आहे.”
वेदांत कॅमेरामागे उभा राहून हसत होता.
त्याला कळलं – आजोबा फक्त लोकांसाठी नाही, त्याच्यासाठी बोलत होते.
त्या संध्याकाळी दोघं पुन्हा बागेत गेले.
आजोबा म्हणाले,
“चहा आणला का रे?”
“हो आजोबा. पण आता तुम्ही लाईव्ह नाही ना?”
“नाही रे! आज आपण फक्त लाईफ आहोत.”
दोघं झाडाखाली बसले,
वेदांत म्हणाला, “आजोबा, तुम्ही आधी हसायचा प्रयत्न करायचे नाही…
कारण मीच तुम्हाला हसायला लावायचो.”
“आणि तू विसरू नको – माझं सगळं हसू तुझ्यावर उधार आहे!”
पुढच्या दिवशी साने आजोबांनी एक नवा व्हिडिओ टाकला.
त्याचं शीर्षक होतं – “फॉलोअर्स नाही, परिवार बनवा.”
त्या व्हिडिओमध्ये ते म्हणाले
“मित्रांनो, तुमचं आयुष्य व्हायरल झालं तरी काय उपयोग,
जर घरातला एक माणूसही तुम्हाला हसवू शकत नसेल.”
लोकांच्या डोळ्यात पाणी आलं.
कमेंट्समध्ये लिहिलं गेलं
“आजोबा, तुम्ही आम्हाला विचार करायला लावलंत.”
“हा व्हिडिओ पाहून मी माझ्या वडिलांना फोन केला.”
त्या रात्री वेदांत आजोबांच्या खांद्यावर डोकं ठेवून झोपला.
आजोबा मोबाईलकडे पाहत होते, पण काहीही शूट केलं नाही.
फक्त हलकं हसले आणि म्हणाले,
“आज लाईव्ह जाण्याची गरज नाही — आज माझं मन लाईव्ह आहे.”
त्या रात्री आजोबांनी फोन बंद करून म्हटलं
“प्रसिद्धी गेली तरी चालेल, पण माझा माणूस माझ्या जवळ राहिला पाहिजे.”