मी जेव्हा या जगात पहिल्यांदा आलो, तेव्हा माझे डोळे अजून पूर्ण उघडत नव्हते.
सगळं काही धूसर, मोठं आणि नवीन होतं
पण त्या धूसर जगात एक गोष्ट मात्र अगदी स्पष्ट दिसत होती… तुम्ही.
मी तुम्हाला पहिल्यांदा पाहिलं तेव्हा माझ्या छोट्या मनाला कळालंच नाही
ही व्यक्ती कोण?
हे उबदार हात कोणाचे?
हा सौम्य आवाज, ही धीर देणारी छाती,
आणि हे माझ्याकडे प्रेमाने बघणारे डोळे कोणाचे?
पण मग तुमच्या स्पर्शानं, तुमच्या हसण्यानं, तुमच्या जवळीकानं
एक छोटं वाक्य माझ्या मनात शांतपणे उतरलं
“इथून पुढचं जग मी तुमच्यासोबत बघणार आहे.”
मी अजून ३-४ महिन्यांचा आहे,
पण माझ्या जगाची व्याप्ती खूप छोटी आहे
एक खोली, काही आवाज, काही परिचित चेहरे
आणि त्यातलं सर्वात मोठं ठिकाण म्हणजे तुमचं अस्तित्व.
तुम्ही मला उचलता, तेव्हा मी एका क्षणात सुरक्षिततेत गुंग होतो.
तुमची छाती माझ्यासाठी एखाद्या कवचासारखी असते
ज्यात मी कोणत्याही भीतीशिवाय विसावू शकतो.
माझ्या या छोट्याशा जगात शब्द फारसे नाहीत,
पण भावना मात्र अगणित आहेत.
मी हसतो तेव्हा माझं मन कृतज्ञतेनं भरलेलं असतं.
मी हात हलवतो तेव्हा आनंदाने उड्या मारतोय असं म्हणत असतो.
मी डोळे फिरवून आजूबाजूला बघतो तेव्हा हे नवं जग मला हळूहळू आपलंसं वाटू लागतं.
माझ्या जगात दिवस इतका सोपा असतो
तुम्ही जागे, म्हणजे मी आनंदी.
तुम्ही बोललात, म्हणजे मी उत्सुक.
तुम्ही जवळ आलात, म्हणजे मी शांत.
आणि तुम्ही हसलात, म्हणजे माझ्या मनातल्या छोट्या आकाशात पूर्ण चंद्र उगवतो.
मला अजून खूप काही शिकायचं आहे
तुमच्या चेहऱ्यावरच्या भावना,
तुमचा आवाजाचा टोन,
तुमच्या बोटांवरील उब,
तुमच्या हसण्यातली आश्वासकता.
तुम्ही माझ्यासाठी फक्त आई-बाबा नाही,
तुम्ही माझं दिशादर्शक दिवा आहात.
तुमच्या नजरा मला सांगतात
“घाबरू नकोस, आम्ही आहोत.”
तुमचा स्पर्श मला शिकवतो
“जग कितीही मोठं असलं तरी प्रेमाने मावू शकतं.”
माझं जग इतकं लहान असलं तरी
प्रत्येक क्षण मोठा वाटतो
कारण सगळ्या क्षणांत तुम्ही असता.
मी अजून बोलू शकत नाही,
पण जर बोलू शकलो असतो तर मी पहिल्याच दिवशी
तुमच्याकडे पाहून म्हणालो असतो
“माझ्या लहानशा जगात स्वागत आहे…
जिथे प्रत्येक गोष्ट तुमच्यापासून सुरू होते
आणि तुमच्यावरच संपते.”