मी अजून खूप लहान आहे
इतका लहान की माझ्या जगात दिवस, महिने,
घड्याळ, वेळ या गोष्टींचा अर्थही मला अजून कळलेला नाही.
पण माझ्या छोट्या मनात काही भावना मात्र
खूप मोठ्या होऊन राहतात.
आणि त्या भावना मला तुम्हाला सांगायच्या आहेत…
मनापासून, अगदी हळूच.
तुम्ही माझ्यासाठी काय आहात,
हे मी शब्दांनी सांगू शकत नाही,
पण माझं हृदय दररोज तुमच्यापर्यंत एकच संदेश पोहोचवत असतं
“तुमच्याशिवाय माझं जगच नाही.”
मी तुमच्या मिठीत झोपतो,
तुमच्या उबेमध्ये शांत होतो,
तुमच्या आवाजाने हसतो,
आणि तुमच्या जवळिकेनं सुरक्षित वाटतं.
या सगळ्या क्षणांत मी एक गोष्ट शिकतो
प्रेम म्हणजे बोलणं नाही,
प्रेम म्हणजे जवळ असणं.
तुम्ही थकलात तरी माझ्यासाठी थांबता,
रात्री जागता,
माझं रडणं शांत करता,
माझ्या हसण्यावर तुमच्या मनातला दिवस उजळतो…
मी हे सगळं समजू शकतो.
मी अजून सांगू शकत नाही,
पण माझं मन सगळं गोळा करून
एका छोट्या भावनेत बदलतं
कृतज्ञता.
मी माझ्या छोट्या हातांनी तुमची बोटं पकडतो,
तेव्हा मी फक्त खेळत नाही,
तर तुम्हाला सांगत असतो
“तुम्ही माझं आधार आहात… आणि मला तुमची गरज आहे.”
तुम्ही जवळ नसता तेव्हा मी बेचैन होतो,
कारण अजून जग खूप मोठं वाटतं,
आणि तुम्ही माझ्या सुरक्षित वर्तुळाचं केंद्र आहात.
तुम्ही दिसलात की माझ्या मनातली सगळी भीती विरघळते,
आणि मी पुन्हा माझ्या निरागस हास्यात परत जातो.
कधी कधी मी तुम्हाला खूप पाहतो,
जणू काही लक्षात ठेवत असतो
तुमचा चेहरा, तुमचं हसू, तुमचा आवाज.
एक दिवस मी बोलायला शिकेन.
एक दिवस चालायला शिकेन.
पण आज, या क्षणी,
मी माझ्या नजरेतूनच तुम्हाला सांगत राहतो
“मी तुमच्यावर प्रेम करतो…
जेवढं मी सांगू शकत नाही,
तेवढं तुम्ही समजू शकता.”
मी मोठा होईन,
तुमच्या हातातून सुटून स्वतंत्रपणे जगात पडेन,
नव्या गोष्टी शिकेन,
नव्या लोकांना भेटेन.
पण माझ्या आजच्या आठवणींच्या तळाशी
एक अतिशय कोमल धागा कायम राहील
तुम्ही.
तुम्ही मला प्रेम दिलंत,
सुरक्षितता दिलीत,
हास्य दिलंत,
आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे,
माझं न बोललेलं सगळं ऐकलंत.
मी अजून बोलत नाही,
पण जर मी आज शब्दांमध्ये माझं मन मांडू शकलो असतो,
तर मी तुमच्या चेहऱ्याकडे बघून
हळू आवाजात असं म्हणालो असतो
“धन्यवाद… माझ्यासाठी सगळं आहात म्हणून.
आणि कृपया माझ्यासोबत राहा…
कारण माझं छोटंसं मन
तुमच्यावर खूप प्रेम करतं.”