महाराष्ट्रात वाढलेलं जवळजवळ प्रत्येक मूल एका गोष्टीशी नक्की जोडलेलं असतं – लांबून दिसणारा लाल रंग, कानावर पडणारी ती टणत्कन घंटी, आणि जवळ येताच उभं करणारा धुराचा मंद वास. ही फक्त बस नाही, ही आहे आपल्या राज्याची ओळख – लालपरी.
आपण कुठलंही गाव म्हणा – विदर्भाच्या रुक्ष पायवाटा, मराठवाड्याचे धुळीचे रस्ते, पाश्चिमात्य महाराष्ट्राचे डोंगरकडे, की कोकणाचे किनारे – सगळीकडे तिचं एकच काम: माणसांना जोडणं.
प्रवासात अनेक गोष्टी बदलत गेल्या – रस्ते पक्के झाले, वाहने चकचकीत झाली, मोबाईल हातात आला, आणि जग वेगानं धावू लागलं. पण लालपरीचं काहीतरी वेगळंच आहे. तिच्यात एक ओळखीची जाणीव आहे, एक गावकीचा स्पर्श आहे, एक साधेपणा आहे. ती तुम्हाला तुमच्या लहानपणाची आठवण करून देते – पहिल्यांदा शाळेतून सहलीला जाण्याची धडपड, लग्नात जाणारी नातेवाईकांची गडबड, हॉस्टेलला जाताना आईने दिलेला डबा, किंवा पहिल्या नोकरीच्या मुलाखतीसाठी केलेला तणाव. प्रत्येकाच्या आयुष्यात लालपरी कुठेतरी आहेच.
लालपरी म्हणजे फक्त एक गाडी नाही. ती म्हणजे लोकांच्या कथा. कोणी पहिल्यांदा गाव सोडून शहरात जाताना तिच्या खिडकीतूनच भविष्य पाहिलंय. कोणी लग्नात जाण्यासाठी तिच्या वरच्या रॅकमध्ये भेटवस्तू ठेवताना आनंद लपवला आहे. कोणी दवाखान्यातील रुग्णसायनिग घेत परतीच्या मार्गावर शांतपणे बाहेर पाहत विचार पक्के केले आहेत. तर कोणी दांडग्या घाटावरच्या वळणांमध्येच आयुष्याची भीती घातली आणि विश्वासही घेतला.
या पुस्तकाचा उद्देश अगदी साधा आहे – लालपरीसोबत तुमचा, माझा, आपल्या सगळ्यांचा प्रवास पुन्हा अनुभवणं. प्रत्येक अध्यायात लालपरी हा एक धागा असेल, पण कथा तुमची असेल. तुम्ही कुठूनही असाल – जालन्यातले, साताऱ्यातले, रत्नागिरीचे, पुण्याचे, नाशिकचे – लालपरीने तुमच्या आयुष्यात कधीतरी एक छोटंसं पान नक्की लिहिलंय. आणि तेच पान आपण आता पुन्हा उघडणार आहोत.
ही गोष्ट बसची नाही – ही गोष्ट भावनांची आहे. नात्यांची आहे. ओढीची आहे. आणि त्या सगळ्या प्रवासाची आहे, जो एका साध्या लाल गाडीशी बांधला आहे.
तर चला, पट्टा व्यवस्थित घट्ट करा, खिडकी उघडा, आणि प्रवासाला सुरुवात करूया… लालपरी पुन्हा एका नव्या कथेसह तुम्हाला घेऊन चालली आहे.