मुंबईच्या त्या चाळीत आता शांतता राहिली नव्हती.
दर सकाळी दोन गोष्टी ठरलेल्या
चहाचा वास, आणि साने आजोबांचा LIVE व्हिडिओ!
आजोबा आता मोबाईल हाताळण्यात एकदम पारंगत झाले होते.
पण तरीही कधी कधी विचित्र गोंधळ घडायचा.
एकदा त्यांनी नातवाला विचारलं
“वेदांत, हा व्हॉट्सअॅपवर ब्लू टिक दिसतं, म्हणजे समोरच्याने डोळे उघडलेत का?”
त्या दिवशी सकाळीच मोठा गोंधळ झाला.
वेदांत घरी आला आणि म्हणाला
“आजोबा, तुमच्याकडे दहा हजार फॉलोअर्स झाले!”
“काय! एवढे लोक माझ्यामागे चाललेत? पोलिसांना सांगू का?”
“नाही आजोबा! फॉलोअर्स म्हणजे लोक तुम्हाला आवडतात.”
“मग त्यांना चहा द्यायचा का?”
“अरे नाही, ते सगळे ऑनलाइन आहेत.”
“ऑनलाइन म्हणजे वायफायच्या झाडावर बसलेले पक्षी का?”
थोड्या वेळाने दरवाज्यावर ठोका.
दोन तरुण मुलं उभी होती.
“नमस्कार आजोबा! आम्ही पापड कंपनीतून आलो आहोत.”
“पापड? पण माझे दात गेलेत!”
“नाही नाही, आम्ही तुम्हाला ब्रँड अॅम्बेसेडर बनवायला आलोय.”
“काय बनवणार म्हणता? भजी की भजीसारखं काही?”
“नाही नाही आजोबा! जाहिरात!”
वेदांत हसत म्हणाला,
“आजोबा, तुम्ही जाहिरातीत बोलणार!”
“मी? अरे माझा आवाज ऐकून कुत्रं पण भुंकणं बंद करतं!”
पण कंपनीवाल्यांनी हट्ट धरला.
त्यांनी कॅमेरा लावला, दिवे लावले, आणि साने आजोबांना स्क्रिप्ट दिली.
त्यावर लिहिलं होतं
“या खुसखुशीत पापडसारखं जीवनही खुसखुशीत ठेवा!”
आजोबांनी वाचलं
“या खुसखुशीत पापडसारखं… पण दात नसले तरी मजा करा!”
सगळे हसून लोळले!
दुसऱ्या दिवशी जाहिरात ऑनलाईन आली
“साने आजोबा आणि त्यांचा पापड स्पेशल!”
तो व्हिडिओ व्हायरल झाला.
लोक कमेंट करत होते
“या आजोबांचा एक्सप्रेशन म्हणजे सोनं!”
“ही जाहिरात पाहून मी तीन पाकिटं घेतली!”
आता आजोबा स्वतःला बघून हसत होते.
“वेदांत, मी कधी विचार केलाय का रे असं काही करीन?
पूर्वी स्टेशनवर पेपर विकायचो, आता मी टीव्हीवर!”
वेदांत म्हणाला, “तुम्ही आता ब्रँडेड झालात आजोबा!”
“ब्रँडेड? म्हणजे माझ्या अंगावर शिक्का मारणार का आता?”
त्या संध्याकाळी सगळ्या चाळीत दिवे लावले गेले.
स्मिता बाई म्हणाल्या, “आम्ही आज तुमच्या जाहिरातीचं प्रीमियर बघणार!”
सगळे लोक बेंचवर बसले, आजोबांनी एक बिस्किट घेतलं आणि म्हणाले
“हे काय सिनेमासारखं आहे का?”
मोबाईलवर व्हिडिओ सुरु झाला.
स्क्रीनवर आजोबा हसत म्हणत होते
“पापड खा, पण दात सांभाळून!”
सगळे हसून थांबले नाहीत.
गोकर्ण काका म्हणाले, “अहो आजोबा, आता तुम्ही राजकारणात गेलात तरी जिंकाल!”
“अरे, मला आधी घरातच जिंकू दे बायकोसमोर!”
आता साने आजोबांची प्रसिद्धी वाढतच चालली होती.
त्यांच्या व्हिडिओखाली लोक लिहीत होते
“आजोबा, तुम्ही आमचे मूड सुधारता!”
“तुमचं हसू म्हणजे औषध आहे!”
आणि खरंच, त्या साध्या, निरागस आजोबांच्या चेहऱ्यावरचं ते हसू
लोकांच्या दिवसात प्रकाश टाकत होतं.
त्या रात्री वेदांत झोपताना म्हणाला,
“आजोबा, तुम्ही माझ्यासाठीही inspiration आहात.”
“अरे, मी काय शाळेचं बुक आहे का?”
“नाही आजोबा,” वेदांत म्हणाला,
“तुमचं जगणं, तुमचं हसणं हे सगळं शिकवणं आहे.”
आजोबा हळूच म्हणाले,
“मी आयुष्यभर सगळ्यांसाठी काम केलं,
पण आता जर लोक माझ्यामुळे हसत असतील ना
तर मला वाटतं, मी अजूनही उपयोगी आहे.”
त्या रात्री साने आजोबांनी मोबाईल बंद करून आरशात पाहिलं,
आणि मनात म्हटलं
“लोक मला फॉलो करतात, पण मला आनंद फॉलो करायचं आहे.”