Swami Mhantat Story

धुळे जिल्ह्यातल्या एका छोट्या गावात मंगलबाई नावाची एक स्त्री राहत होती.वयाने चाळिशीत, पण जबाबदाऱ्या आयुष्याच्या ओझ्यासारख्या.नवरा पाच वर्षांपूर्वी गेला होता, दोन लहान मुलं आणि म्हातारी सासू तिच्या जबाबदारीवर. जीवन रोजच्या संघर्षात चालत होतं.ती दिवसभर शेतात काम करायची, रात्री धुणी-भांडी करून घर चालवायची.पण तिच्या ओठांवर नेहमी एकच नाव असायचं स्वामी ती म्हणायची,“स्वामी माझे साथीदार आहेत.मी काम […]

“उद्या सुरू करतो…”हा शब्द अमोलच्या आयुष्याचा कायमचा साथी होता. अमोल शहरात शिकणारा एक तरुण.हुशार होता, पण आळशीपणात बुडालेला.आई म्हणायची, “बाळा, अभ्यास कर. वेळ गेली की परत येत नाही.”तो मात्र हसून म्हणायचा, “आई, अजून वेळ आहे. नंतर करतो.” त्याच्या मित्रांनी परीक्षेच्या तयारीला सुरुवात केली होती.पण अमोल अजूनही मोबाईल, सिनेमा, आणि आराम यात गुंतलेला होता.कधी वाटायचं, “आज

नाशिकजवळचं एक शांत गाव, देवळाली.तेथं राहायचे गोविंदराव आणि सुमनबाई देशपांडे.दोन मुलं, छोटं घर, आणि भरपूर हक्क पण कमी प्रेम. गोविंदराव नेहमी म्हणायचे, “मी घर चालवतो, त्यामुळे सगळं माझ्या म्हणण्यानं व्हायला हवं.”त्यांचा आवाज घरात वीजेसारखा कडक.सुमनबाई शांत, संयमी, पण मनानं थकलेली.मुलं मोठी झाली, पण घरात हसणं हरवलं होतं. एके दिवशी सुमनबाईने विचारलं,“गोविंदा, एवढं का रागवतोस सगळ्यांवर?

नगरच्या गजबजलेल्या गल्लीतील चहाच्या टपरीवर नेहमीच दोन आवाज घुमायचे,एक होता रघुनाथरावांचा, आणि दुसरा विष्णूभाऊंचा.दोघे एकेकाळी मित्र होते. पण आता त्या मैत्रीच्या जागी वाद, राग आणि अहंकार उभा होता. एक छोट्या जमिनीच्या तुकड्यावरून दोघांमध्ये भांडण झालं.कोणी “ही माझी आहे” म्हणायचं, तर दुसरा “मी पैसे भरले” म्हणायचा.नातं तुटलं. गावात सगळे म्हणायचे, “अरे, हे दोघं पूर्वी एवढे जवळचे

गावाचं नाव होतं, सोनवाडी. हिरवळ, ओढे, मातीचा सुवास, आणि मनमिळावू लोक.त्या गावात रामभाऊ देशमुख नावाचा एक शेतकरी राहत होता.साधा, मेहनती, पण मनानं प्रचंड भक्त.दररोज सकाळी अंगण धुवायचा, धुप लावायचा आणि एकच प्रार्थना करायचा,“स्वामी, माझं आयुष्य तुमच्या चरणी ठेवतो. माझा हात धरून ठेवा.” सगळं छान चाललं होतं.पण एक वर्ष असं आलं, जेव्हा सगळंच बदललं. पावसाने साथ

लहानसं गाव, आनंदपूर.गावाचं नाव जरी आनंदपूर असलं, तरी आनंद एकाच्या मनात नव्हता, शंकररावांच्या. शंकरराव गावात किराण्याचं दुकान चालवत होते. काम चांगलं चालत होतं, पण त्यांचा स्वभाव मात्र… आगीसारखा.कोणी थोडं चुकलं, तर ते ओरडायचे.ग्राहक उशीर केला तरी राग, मुलानं काही विसरलं तरी राग, पत्नीने पाणी थोडं उशिरा दिलं तरी राग! गावात सगळे म्हणायचे,“शंकररावांच्या दुकानात वस्तू चांगल्या

गावाचं नाव होतं चंदनवाडी. लहानसं गाव, पण श्रद्धेनं आणि साधेपणानं मोठं. त्या गावात एक वृद्ध स्त्री राहायची, सायुबाई. दररोज पहाटे, अजून सूर्य उगवायच्या आधी, ती मंदिरात यायची. हातात झाडू, ओटीवर पाणी, आणि ओठांवर एकच नाव “अक्कलकोट स्वामी समर्थ महाराज की जय!” लोक म्हणायचे, “अगं सायुबाई, तुझं वय झालंय. आता आराम कर. इतकं कशाला कष्ट करतेस?”

पावसाळ्याचे दिवस होते. आकाशात काळ्या ढगांची गर्दी होती आणि गावभर मातीचा सुगंध दरवळत होता. पण त्या सुगंधातही गणेशच्या मनात एकच प्रश्न घोळत होता, “माझं आयुष्य असं का झालं?” गणेश हा एका छोट्या गावातील तरुण. कष्टाळू होता, पण नशीब मात्र त्याच्या विरोधात उभं राहिलं होतं. वडिलांचा आजार, कर्जाचं ओझं, आणि पिकाचं नुकसान, सगळं काही हातातून निसटत

कधी कधी जीवनात अशी वेळ येते, जेव्हा आपल्या पावलांखालील जमिनीचा आधार निघून जातो.आपल्याला वाटतं, “आता काही शक्य नाही…”पण त्याच वेळी, अंतर्मनातून एक हलकीशी हाक येते “भिऊ नकोस, मी तुझ्या पाठीशी आहे” हीच ती स्वामींची हाक असते.ही हाक श्रद्धेची, विश्वासाची आणि आत्मशक्तीची असते. “स्वामी समर्थ” नाव जरी उच्चारलं तरी मनात स्थैर्य येतं.ते फक्त एका मंदिरातील देव