Pravas

पाऊस थांबून तीन दिवस झाले होते.हॉस्पिटलचं दार बंद झालं होतं, पण गोपालच्या मनातलं दार अजूनही उघडंच होतं.घरी परतताना तो रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला पाहत होता – जिथे कधी रुक्मिणीचं हास्य घुमायचं, जिथे ती म्हणायची, “अरे गोपाल, थांब ना, मी येते!”आता त्या आवाजाच्या जागी फक्त वारा होता. घरात शिरल्यावर दरवाज्यावरच्या भिंतीवर टांगलेला तिचा फोटो समोर आला.तीच स्मितहास्य, […]

रुग्णालयाच्या पांढऱ्या भिंतींवर त्या दिवशी सूर्याचा प्रकाश पडला नव्हता. जणू आकाशही शांत झालं होतं.गोपाल हातात रिपोर्ट्सची फाईल घेऊन डॉक्टरसमोर उभा होता.“डॉक्टर, काही चांगली बातमी आहे का?”डॉक्टरने खोल श्वास घेतला, “गोपालजी, रुक्मिणीची प्रकृती स्थिर आहे, पण आजार आता दीर्घ आहे. तिला विश्रांती आणि तुमच्या सोबतची गरज आहे.” त्या शब्दांनी गोपालच्या डोळ्यातलं पाणी कसंबसं थांबलं.त्याने शांतपणे विचारलं,

हिवाळ्याच्या सकाळी पहिलं ऊन घराच्या खिडकीतून आत पडलं होतं.रुक्मिणी अजून बिछान्यावर होती. तिच्या चेहऱ्यावर थोडं फिकं पण शांत हास्य होतं.गोपाल चहा बनवत होता – सावकाश, काळजीपूर्वक, जणू काही ती एक औपचारिक पूजा आहे. “रुक्मिणी, उठशील का? सूर्य तुझ्या परवानगीशिवाय वर आलाय!”ती डोळे अर्धवट उघडत म्हणाली, “त्याला सांग, आज थोडा थांब.”“मग त्याचं रोजचं वेळापत्रक विस्कटेल!”“तू एवढं

सकाळ तशीच होती – चहा, रेडिओवर जुनी गाणी, आणि रुक्मिणीच्या नेहमीच्या घरातील हालचाली.गोपाल वर्तमानपत्र वाचत होता. त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखं हलकं हसू होतं, पण त्या दिवशी रुक्मिणी थोडी शांत दिसत होती. “काय झालं गं, आज इतकी शांत का?”ती म्हणाली, “थोडं डोकं दुखतंय… कालपासून.”गोपालने पेपर खाली ठेवला, “अरे बापरे, मग आज काही करू नकोस, मी करतो सगळं.”रुक्मिणी

पाऊस नुकताच थांबला होता. खिडकीच्या काचांवरून पाणी हळूहळू खाली सरकत होतं. घरात त्या ओल्या मातीतला सुवास भरला होता.रुक्मिणी हातात जुना फोटो अल्बम घेऊन बसली होती. बाजूला चहाचा कप, आणि टेबलावर पडलेला गोपालचा चष्मा.“गोपाल, तू येतोयस का?” ती ओरडली.“येतोय गं, आधी चहा संपवतो!”“अरे तो थंड होईल.”गोपाल हसत हॉलमध्ये आला, “तूच म्हणतेस, थंड चहात मजा असते!”“मी चहाबद्दल

घर आता स्थिर झालं होतं, पण आयुष्य तसं स्थिर राहत नाही ना कधी.त्या नव्या घरात हास्याचे आवाज दुमदुमत होते, आणि मध्येच रुक्मिणीच्या “अरे गोपाल!” अशा हाकाही.गोपाल कामात गुंतलेला, रुक्मिणी घरातल्या छोट्या छोट्या गोष्टींत रमलेली – आणि दोघांच्या मध्ये तो जुना पण कायम ताजा संवाद. सकाळची वेळ – रुक्मिणी स्वयंपाकघरात.“गोपाल, चहा तयार आहे!”“अगं, मी आधीच उशीर

शनिवार सकाळ.गोपाल आणि रुक्मिणी नेहमीपेक्षा उशिरा उठले.“अगं, आज आपण दोघं आराम करायचा निर्णय घेतला ना?” गोपालने आळस देत विचारलं.रुक्मिणीने ब्लँकेट ओढत म्हटलं, “हो, पण आई म्हणाली होती, आज बाबांचा फोन येणार आहे.”गोपाल बसला. “बाबा? म्हणजे पुन्हा ‘मुलं कधी होणार?’ याचं सिरीज सुरू होणार!”रुक्मिणी खिदळली. “हो, आणि पुढे बोनस म्हणून ‘घर कधी घेणार?’ विचारतील!” फोन खरोखर

पहाटेचा चहा अजून उकळत होता, आणि गोपाल आधीच टेबलावर बसलेला होता. समोर रुक्मिणी, हातात नोटबुक, त्यात त्याच्या खर्चाची लिस्ट.“गोपाल, तू हा खर्च पाहिलास का? मागच्या महिन्यात पुन्हा जास्त झाला आहे.”गोपालने चष्मा चढवला आणि म्हणाला, “अगं पण मी एवढं काय केलंय?”“बघ, ‘टी स्टॉल’, ‘पोहा स्टॉल’, ‘ऑफिस कॅन्टीन’, ‘मोहनची ट्रीट’ – सगळं दिसतंय!”गोपालने निष्पापपणे उत्तर दिलं, “हे

सकाळच्या प्रकाशात गोपाल आणि रुक्मिणी पहिल्यांदा आपल्या नव्या घराच्या दारासमोर उभे होते.छोटंसं, पण हृदयाच्या जवळचं.दारावर ठेवलेली नारळाची साली आणि दरवाज्याजवळ ठेवलेला थाळ, त्यातलं तांदुळ, हळद, कुंकू आणि थोडंसं गोंधळलेलं वातावरण. रुक्मिणीने दारात पाय ठेवले, आणि गोपालने मागून कुजबुजले,“थांब ना, आधी उजवा पाय, भटजींनी सांगितलं होतं.”ती हसली, “हो, पण मी उलटं करते, मला माझं नशीब थोडं

पहाटेच्या मंद वाऱ्यात गावातली हवा काहीतरी वेगळीच वाटत होती. दारासमोर झेंडूच्या फुलांच्या माळा लटकलेल्या, घरातल्या स्त्रिया गाणी म्हणत होत्या, आणि पायऱ्यांवर उभं असलेलं गोपालचं मन मात्र गोंधळलेलं होतं.“अरे गोपाल, इतका घामाघूम का झालायस रे?” – शेजारचा मोहन चिमटा काढत म्हणाला.गोपाल थोडं हसला, “मग काय रे, लग्न आहे आज माझं, आणि तू मजा घेतोयस!”मोहन खट्याळ नजरेने