अपेक्षा

कधी एखादी गोष्ट मनातून सोडायचा प्रयत्न केला आहे का?कधी कुणाकडून काही अपेक्षा ठेवली आणि निराशा मिळाली आहे का?किंवा कुणी काही केलं नाही म्हणून तुम्ही मनात बोलत राहिलात का? हो, आपण सगळ्यांनीच केलंय.आणि प्रत्येक वेळी मन म्हणालंय “सोडू का ठेवू?” सोडणं म्हणजे हार मानणं नाही लोक म्हणतात, “तू एवढ्या लवकर का सोडून देतोस?”पण खरं म्हणजे सोडणं […]

कधी स्वतःशी experiment केला आहे का,एक दिवस कोणत्याही अपेक्षेशिवाय जगण्याचा?कोणाकडून काही नको, काही सिद्ध करायचं नाही,फक्त जगायचं तसं जसं मनाला वाटतं. पहिल्यांदा विचित्र वाटतं,पण हळूहळू लक्षात येतं “अरे, एवढं सोपं आहे का हे सुख?” अपेक्षा कमी = शांती जास्त आपण नेहमी समजतो – आनंद म्हणजे “काहीतरी मिळणं.”पण खरं म्हणजे, काहीतरी सोडणं असतं. अपेक्षा कमी केल्या

कधी लक्ष दिलंय का – आजकाल लोक “जेवायला बसले का नाही” यापेक्षा “पोस्ट टाकली का नाही” यावरून ओळखले जातात!पहिला विचार सकाळचा – “लाईक किती आले?”आणि शेवटचा विचार रात्रीचा – “story views कोणी बघितले?” आपण आधी “आयुष्य जगायचो”,आता “आयुष्य upload” करतो!अपेक्षा बदलल्या – पण सवयी तशाच राहिल्या:कोणीतरी तरी आपल्याकडे बघावं, appreciate करावं, आणि ❤️ द्यावं. Insta-life

कधी लक्ष दिलंय का?आपण इतरांवर जितक्या सहज प्रेम करतो,तितकं स्वतःवर करायला आपल्याला guilty वाटतं.आणि कारण एकच अपेक्षा. “मी अजून यशस्वी का नाही?”“मी एवढं केलं तरी लोकांनी notice का नाही केलं?”“मी इतका वेळ दिला, पण माझं काहीच special झालं नाही…”ही सगळी वाक्यं म्हणजे आपल्याच मनातील courtroom.आणि आपणच त्यात judge, lawyer आणि आरोपीही! स्वतःकडून खूप अपेक्षा ठेवणं

घर म्हणजे फक्त चार भिंती नाहीत,ते अपेक्षांचं मुख्यालय असतं! इथे प्रत्येकाला वाटतं – “माझं ऐकायला पाहिजे,”आणि कोणी ऐकत नाही म्हणून सर्वांना वाटतं – “मला कोणी समजत नाही!” होय, घरात सगळ्यांना प्रेम हवं असतं,पण सर्वांना आपल्याच पद्धतीने हवं असतं.आणि इथूनच सुरू होते सिरीयल – “अपेक्षांचं कुंडली भाग १!” आई – अपेक्षांची CEO आई म्हणजे एक अद्भुत

ऑफिस म्हणजे एक छोटंसं विश्व असतं जिथे प्रत्येक खुर्चीखाली अपेक्षांचा साठा दडलेला असतो!कुणी increment ची वाट बघत असतं,कुणी appreciation ची,आणि कुणी फक्त Friday ची! हो, ऑफिस म्हणजे तिथे कामापेक्षा “कधी lunch break होईल?” याचं planning जास्त चालतं!पण या सगळ्यात सगळ्यात मोठा रोल असतो – अपेक्षांचा. बॉस – देव की ड्रॅगन? तुमचं बॉसशी equation असं असतं,तो

कधी तुम्ही लक्ष दिलं आहे का – प्रेमात सुरुवातीला सगळं फ्रीमध्ये मिळतं!म्हणजे, तो “कशी आहेस?” विचारतो, ती “तू काही खाल्लंस का?” विचारते,आणि मग एकदम दोघांनाही वाटतं “हा/ही मला समजते!” 💞 पण काही दिवसांनी सगळं बदलतं तो विचारतो “खाल्लंस का?”ती म्हणते “इतक्या उशिरा आठवलं?” होय, प्रेम सुरुवातीला combo offer वाटतं,पण नंतर लक्षात येतं – terms &

काळ बदलला, पण “तो, ती आणि अपेक्षा” हा त्रिकोण आजही तसाच आहे.फरक इतकाच – आधी चिठ्ठ्या आणि पत्रं असायची,आता last seen आणि blue tick! आधी वाटायचं, “ती माझ्या आठवणीत आहे का?”आता वाटतं, “ती ऑनलाइन आहे पण reply का नाही देत?”पूर्वी प्रेमात ‘तू मला समजतेस ना?’ असं विचारायचो,आता म्हणतो – “तू स्टेटस टाकलंस पण माझा मेसेज

लहानपणी आपल्याला वाटायचं –“मोठं झालं की आयुष्य एकदम मस्त होईल!”सकाळी उठायचं नाही, कोणी ओरडणार नाही, पैसे आपोआप मिळतील, आणि कोणी गृहपाठ विचारणार नाही! मोठं झाल्यावर लक्षात आलं अरे, आयुष्य तर सततचा गृहपाठच आहे!फरक इतकाच की आता शिक्षक नाहीत, पण मार्क अजूनही मिळतात – विजेच्या बिलात, बॉसच्या मेलमध्ये आणि बँक बॅलन्समध्ये! लहानपणीची “फुलपाखरू” मानसिकता आपण लहान

कधी विचार केलात का – अपेक्षा हे खरं तर प्राणीच आहेत!हो हो, अगदी खरं सांगतो.ते तुम्हाला दिसत नाहीत, पण सतत तुमच्या आजूबाजूला फिरत असतात.कधी चुपचाप मनात बसतात, कधी अचानक बाहेर येऊन म्हणतात “अरे, मला विसरलात का?” अपेक्षा म्हणजे पाळीव प्राणी नाहीत, पण आपण त्यांना रोज खाऊ घालतो.‘त्याने फोन केला नाही’,‘तिने “थँक यू” म्हणालं नाही’,‘बॉसने कौतुक