अपेक्षा – सोडू का ठेवू?

कधी लक्ष दिलं आहे का?
आपण जन्माला आलो त्या क्षणापासूनच आपल्याकडून काहीतरी अपेक्षित असतं.
आईला अपेक्षा असते की आपण वेळेवर रडू,
बाबांना अपेक्षा असते की आपण मोठं होऊन ‘काहीतरी मोठं’ करू,
शेजाऱ्यांना अपेक्षा असते की आपण त्यांचा मुलगा/मुलीइतकं तरी शिकू!

अपेक्षा म्हणजे आयुष्याच्या syllabus मधला unannounced chapter – नको असला तरी येतोच.
आणि गंमत म्हणजे, हा chapter कुणी शिकवला नाही तरी सगळ्यांना त्यात PhD मिळते!

आपण प्रत्येक नात्यात, प्रत्येक गोष्टीत अपेक्षांचं एक छोटं world तयार करतो
“कोणी आपल्याला समजून घ्यावं”,
“कोणी आपल्यासाठी काही करावं”,
“जग थोडं तरी आपल्याप्रमाणे चालावं!”
आणि जेव्हा तसं होत नाही, तेव्हा आपल्या मनात एक छोटासा तडाखा बसतो.

पण गंमत अशी आहे – आपण विसरतो की दुसऱ्यालाही अपेक्षा असतात!
त्या कधी आपल्याशी भिडतात, कधी मिसळतात, आणि कधी… पटाख्यासारख्या फुटतात.

अपेक्षा म्हणजे Wi-Fi सिग्नलसारखी गोष्ट आहे
सगळं त्यावर चालतं, पण जेव्हा सिग्नल जातो, तेव्हा मनात “No Connection” येतं.
आपण सगळं मिळवतो, पण आनंद का नाही मिळत हे प्रश्न नेहमी अपेक्षांच्या नेटवर्कमध्ये अडकलेलं असतं.

मग प्रश्न उभा राहतो
अपेक्षा सोडायच्या का ठेवायच्या?
सोडल्या तर रिकामेपणा येतो, ठेवल्या तर ताण येतो!

मग या पुस्तकात आपण दोन्ही बाजू पाहू
थोडं हसत, थोडं विचार करत, आणि थोडं स्वतःकडे बघत.
कारण हे पुस्तक ‘उपदेशाचं’ नाही, तर ‘उपरोधाचं’ आहे.
तुमचं, माझं, आणि आपल्या सगळ्यांच्या मनातल्या अपेक्षांचं हलकंफुलकं विश्लेषण.

आता पुढची पानं वाचताना फक्त एकच विनंती
थोडं हसा, थोडं मन हलकं ठेवा, आणि मनातल्या अपेक्षांकडे पाहा जणू त्या जुन्या मित्रांसारख्या आहेत
ज्यांना तुम्ही रागावता पण पूर्णपणे सोडू शकत नाही.