चाळीत सगळं नेहमीसारखंच चालू होतं
गोकर्ण काकांचा पेपर हरवलेला, स्मिता बाईंची मांजर गॅलरीत बसलेली,
पण एक गोष्ट मात्र वेगळी होती
साने आजोबांचा फोन शांत होता.
“काय झालं आजोबा? आज काही व्हिडिओ नाही का?”
स्मिता बाईंनी विचारलं.
“नाही बाई, थोडं मन शांत ठेवलं पाहिजे.
लोकं आता थोडी जास्तच हसतात, पण खरं हसू दिसत नाही.”
दोन आठवडे गेले.
चाळीतील मुलंही विचारायची
“साने आजोबा कुठे आहेत? त्यांनी व्हिडिओ का नाही टाकला?”
वेदांत म्हणायचा, “आजोबा थोडं ब्रेक घेत आहेत.”
पण आतून आजोबा मात्र विचार करत होते
“मी लोकांना हसवलं, पण आता मला त्यांना विचार करायला लावायचं आहे.”
एक संध्याकाळी वेदांत त्यांच्या खोलीत गेला.
आजोबा टेबलावर बसून वहीत काही लिहीत होते.
“काय लिहीताय आजोबा?”
“माझा पुढचा व्हिडिओ पण हा फक्त कॉमेडी नाही.
हा आयुष्याचं सत्य आहे.”
पुढच्या दिवशी, त्यांनी मोबाईल परत हातात घेतला.
कॅमेरा ऑन केला, आणि सुरू झाला कमबॅक व्हिडिओ.
“नमस्कार मित्रांनो! मी साने आजोबा बोलतोय.
काही दिवस मी शांत होतो.
लोकं म्हणाले ‘आजोबा गेले का सोशल मीडियावरून?’
नाही रे! मी थोडं मन शोधायला गेलो होतो.”
“हसणं महत्त्वाचं आहे, पण ते आतून आलं पाहिजे.
आणि जर कुणी हसवायचा प्रयत्न करत असेल ना,
तर त्याला हसवणं हे तुमचं काम आहे!”
व्हिडिओ संपला आणि ५ मिनिटांतच सगळीकडे फटाफट नोटिफिकेशन्स!
“साने आजोबांचं रिटर्न!”
“आजोबा परत आले मोठ्या थाटात!”
“#BackWithSmile ट्रेंडिंग!”
वेदांत उत्साहाने पळत आला.
“आजोबा, तुम्ही पुन्हा व्हायरल झालात!”
लोकांच्या कमेंट्स वाचून आजोबा हसले.
“आजोबा, तुमचा व्हिडिओ पाहून माझ्या वडिलांनी मला मिठी मारली.”
“तुमचं प्रत्येक शब्दात प्रेम आहे.”
आजोबा म्हणाले,
“अरे बघ, हसणं आणि प्रेम – दोन्ही एकत्र येतं!”
त्या रात्री वेदांतने विचारलं,
“आजोबा, पुन्हा इतकं लोकांवर प्रेम का?”
“कारण आता मला कळलं,
प्रसिद्धी टिकवायची नाही, भावना टिकवायच्या असतात.”
दुसऱ्या दिवशी साने आजोबांनी नवा प्रकारचा व्हिडिओ टाकला.
शीर्षक होतं
“कसं राहायचं खुश, पण स्वतःसाठी!”
ते म्हणाले,
“लोकांना खुश ठेवायच्या नादात आपण स्वतःला विसरतो.
पण जो स्वतःवर हसतो, त्याचं आयुष्य खरं सुखी असतं.”
तो व्हिडिओ फक्त विनोदी नव्हता – तो मनाला भिडणारा होता.
लोकं म्हणाली,
“आजोबा, तुम्ही आमचे ऑनलाईन बाबा आहात!”
“तुमच्या व्हिडिओने माझ्या आईला हसवलं, धन्यवाद!”
गोकर्ण काका म्हणाले,
“साने, तू तर आता विचारवंत झालास रे!”
“अरे, माझं विचार जास्त होतं म्हणूनच बायको मला बोलायची नाही म्हणते!”
स्मिता बाई म्हणाल्या,
“आजोबा, आता तुम्ही मोठे झालेत. तुम्ही स्टेज शो करायला हवा!”
“मी स्टेजवर गेलो तर माझा मायक्रोफोनच पळून जाईल!”
त्या दिवशी चाळीतली सगळी मुलं आजोबांकडे आली.
“आजोबा, आम्हालाही असं हसायचं शिकवा!”
“अरे, मी तुम्हाला एक गुपित सांगतो,” आजोबा म्हणाले,
“हसायचं शिकायचं नाही – कारण ते आपल्यात आधीपासून असतं.
फक्त ते लपवायचं बंद करा.”
संध्याकाळी सूर्य मावळत असताना आजोबा गॅलरीत बसले.
वेदांतने विचारलं,
“आता पुढे काय करणार आजोबा?”
“आता लोकांना शिकवणार, ‘कसं जगायचं साधेपणातही फुलासारखं!’”
वेदांत म्हणाला,
“आजोबा, तुम्ही खरंच Influencer आहात.”
“नाही रे, मी फक्त हसवणारा माणूस आहे
आणि ते पुरेसं आहे जगण्यासाठी.”
त्या रात्री साने आजोबांनी मोबाईल बंद करून स्वतःशीच म्हटलं
“आज लोक माझ्या हसण्यावर प्रेम करतात,
पण उद्या त्यांना माझ्या शांततेतही हसू दिसेल.”